Jeż afrykański pochodzi z suchych i półsuchych terenów Afryki Subsaharyjskiej, gdzie zamieszkuje sawanny, obrzeża lasów i tereny rolnicze. Jego charakterystyczną cechą jest grzbiet pokryty tysiącami twardych kolców zbudowanych z keratyny, podczas gdy brzuch, twarz i kończyny porośnięte są miękkim futrem. Kolce nie są jadowite ani haczykowate — stanowią wyłącznie bierną ochronę przed drapieżnikami.
Charakter
Nocne i początkowo nieufne zwierzę — w obliczu zagrożenia zwija się w kulkę. Po cierpliwej socjalizacji przez regularne trzymanie na rękach staje się spokojnym i ciekawym towarzyszem. Nie jest zwierzęciem społecznym — najlepiej czuje się w samotności, samce są agresywne wobec siebie.
Pielęgnacja
Minimalna powierzchnia klatki 60×90 cm z pełnym dnem, wypełnionej ściółką z celulozy lub trocin bez olejków eterycznych. Temperatura 22–27°C — poniżej 18°C jeż może wpaść w stan odrętwienia przypominający hibernację, niebezpieczny dla tego gatunku. Dieta: wysokobiałkowa karma dla kotów, uzupełniana owadami (świerszcze, larwy mącznika), warzywami i owocami. Niezbędne kółko do biegania min. 28 cm średnicy.
Zdrowie
Główne zagrożenie to otyłość prowadząca do chorób wątroby i serca. Podatne na nowotwory — po trzecim roku życia regularne badania weterynaryjne są wskazane. Syndrom zatoczeń (WHS) to dziedziczna choroba neurologiczna powodująca postępujący paraliż.
Hodowla i wychowanie
Polecany osobom akceptującym nocny tryb życia zwierzęcia i nieoczekującym ciągłej interakcji. Poziom trudności: umiarkowany. Wymaga stałej temperatury, specyficznej diety i regularnego kontaktu w celu socjalizacji. Warto wcześniej znaleźć weterynarza z doświadczeniem w jeżach.