Jeż pigmejski to udomowiona forma jeża białobrzuchego, najpopularniejszy egzotyczny ssak owadożerny trzymany w domach. Powstał głównie przez krzyżowanie jeża algierskiego z jeżem białobrzuchym. Ma drobne, kolczaste ciało pokryte od strony grzbietu zmodyfikowanymi włosami, a od spodu miękkim, jasnym futerkiem. W przeciwieństwie do rodzimego jeża europejskiego, gatunek ten nie zapada w sen zimowy i wymaga stałej, wysokiej temperatury otoczenia.
Charakter
Z natury samotnik, aktywny nocą, początkowo płochliwy i broniący się stulaniem w kolczastą kulę oraz parskaniem. Po cierpliwej socjalizacji potrafi się oswoić i tolerować kontakt z opiekunem. Wykazuje też tzw. namaszczanie się śliną, czyli pokrywanie kolców pienistą śliną w reakcji na nowe zapachy.
Wielkość
Długość ciała 15-25 cm, masa zwykle 300-700 g, dorosłe osobniki najczęściej około 400-600 g.
Pielęgnacja
Wymaga przestronnego terrarium lub klatki z pełnym dnem, koła do biegania o litej powierzchni, kryjówki i podłoża chłonnego. Kluczowe jest utrzymanie temperatury 23-28 stopni, gdyż wychłodzenie wywołuje próbę hibernacji groźną dla zdrowia. Dieta opiera się na specjalistycznej karmie wysokobiałkowej oraz owadach.
Zdrowie
Najczęstsze problemy to otyłość, choroby skóry i roztocza, problemy stomatologiczne oraz zespół chwiejnego jeża (WHS) o podłożu neurologicznym. Wrażliwy na wychłodzenie i przegrzanie. Średnia długość życia 3-6 lat.
Hodowla
Trzymany pojedynczo, łączony tylko na czas rozrodu. Ciąża trwa około 35 dni, w miocie zwykle 3-5 młodych. Samica wymaga absolutnego spokoju po porodzie, bo stres prowadzi do porzucenia lub zjadania potomstwa.
Ciekawostka
Dorosły jeż pigmejski ma na grzbiecie kilka tysięcy kolców, które wymienia stopniowo przez całe życie, podobnie jak człowiek wymienia włosy.
Źródło: wiedza ogólnozoologiczna o gatunku Atelerix; opracowania o utrzymaniu jeży afrykańskich