Surykatka to niewielki ssak z rodziny mangustowatych, pochodzący z półpustynnych terenów południowej Afryki. Zdobyła popularność dzięki filmom przyrodniczym i uroczej aparycji — ale za tym wyglądem kryje się złożone, wymagające zwierzę z konkretnymi potrzebami społecznymi i środowiskowymi.
Charakter
Głęboko społeczne — w naturze żyją w grupach do 30 osobników z wyraźną hierarchią. W hodowli traktują człowieka jako część swojej grupy: mogą być urocze, ale też zaborcze wobec opiekuna i agresywne wobec obcych. Niezwykle aktywne, ciekawskie, inteligentne — otwierają szafki, eksplorują każdy kąt. Wydają szeroki repertuar dźwięków. Surykatki hodowane samotnie popada w stres i rozwijają zaburzenia zachowania.
Pielęgnacja
Duża przestrzeń do biegania i kopania — idealne wydzielone pomieszczenie. Lampy UVB konieczne (dzienne, heliotermiczne). Temperatura 28–32°C w dzień, nocą nie niżej niż 18°C. Dieta: owady, dżdżownice, jajka, warzywa, niewielkie ilości owoców — NIE karma dla kotów jako baza. W pojedynkę wymaga kilku godzin aktywnego kontaktu dziennie.
Zdrowie
Bardzo podatne na gruźlicę (Mycobacterium bovis) — mogą zarażać ludzi. Metaboliczna choroba kości przy niedoborze UVB i wapnia. Chroniczny stres w izolacji — stereotypie, kręcenie się w kółko. Konieczne wizyty u weterynarza od egzotyki.
Hodowla i wychowanie
Zdecydowanie nie dla początkujących. W wielu krajach wymaga zezwolenia CITES. Dla osób z dużym doświadczeniem, dużą przestrzenią i mnóstwem czasu. Nie zwierzę dla dzieci. Z legalnej hodowli i przy spełnieniu wymagań można zbudować z surykatką wyjątkową więź.