Gekon tokay (Gekko gecko)

2026-06-21 / AH-Master

Tokay to jeden z największych gekonów dostępnych w hodowli terraryjnej, pochodzący z lasów deszczowych i terenów zabudowanych Azji Południowo-Wschodniej. Jego ciało pokrywa charakterystyczna szarobłękitna skóra usiana pomarańczowymi i czerwonymi plamkami, co czyni go jednym z najbardziej rozpoznawalnych przedstawicieli rodziny gekonowatych. Jest gatunkiem nadrzewnym i nocnym, prowadzącym aktywne życie po zapadnięciu zmroku. Nazwa "tokay" pochodzi od głośnego, donośnego głosu samca, który brzmi jak powtarzane "to-kej".

Charakter

Tokay słynie z agresywnego i terytorialnego usposobienia. Potrafi mocno i boleśnie ugryźć, a raz złapanej zdobyczy lub palca nie puszcza długo. To gad obserwacyjny, nie do brania na rękę, szczególnie dla początkujących. Z czasem niektóre osobniki nieco się oswajają, ale nigdy nie staje się oswojonym pupilem.

Wielkość

Dorosłe samce osiągają nawet 30-35 cm długości całkowitej, samice są nieco mniejsze, zwykle 25-30 cm.

Pielęgnacja

Wymaga pionowego terrarium typu lasu deszczowego o wymiarach minimum 60x45x60 cm dla pojedynczego osobnika. Temperatura w ciągu dnia 28-30°C z punktem grzewczym do 32°C, nocą spadek do 23-25°C. Wilgotność wysoka, 60-80%, utrzymywana przez codzienne zraszanie. Potrzebuje wielu gałęzi, kory i roślin do wspinania oraz kryjówek pionowych.

Zdrowie

Przy zbyt niskiej wilgotności pojawiają się problemy z wylinką. Niedobory wapnia i witaminy D3 prowadzą do choroby metabolicznej kości. Stres i niewłaściwe trzymanie skutkują utratą ogona oraz infekcjami jamy ustnej.

Hodowla

Samica składa parę jaj, które przykleja do pionowych powierzchni. Inkubacja trwa około 90-120 dni w temperaturze 27-29°C. Rozmnażanie wymaga doświadczenia i odpowiedniego dymorfizmu - samce mają większe pory przedkloakalne.

Ciekawostka

Tokay jest tak silny, że jego przyssawki na palcach pozwalają mu chodzić po szybie do góry nogami, a jego ugryzienie jest na tyle mocne, że w niektórych krajach Azji używano go ludowo "do trzymania" przez zaciśniętą szczękę.

Źródło: reptiledatabase, terrarystyka literatura branżowa, własna wiedza hodowlana