Chomik dżungarski to mały, krępy chomik karłowaty pochodzący z stepów i półpustyń Syberii, Kazachstanu i Mongolii. Charakteryzuje się ciemną pręgą biegnącą wzdłuż grzbietu i gęstym, miękkim futrem. Cechą unikalną tego gatunku jest zdolność do sezonowego wybielania futra — w naturze zimą okrywa staje się jaśniejsza, niemal biała, co stanowi kamuflaż na śniegu. Hodowany jest w odmianach naturalnej (szaroniebieskiej z pręgą), perłowej, szafirowej i mandarynkowej.
Charakter
Szybki, ruchliwy i zwinny, bywa trudniejszy do złapania niż chomik syryjski. Przy cierpliwym oswajaniu od młodości staje się ufny. Może być trzymany samotnie lub w jednopłciowych grupach rodzeństwa łączonych od małego, choć konflikty zdarzają się i wymagają stałej obserwacji.
Wielkość
Długość 7-10 cm, masa 30-50 g.
Pielęgnacja
Klatka o gęstych szczeblach lub akwaterrarium (mały rozmiar pozwala uciec przez szersze pręty), kołowrotek, podłoże do kopania, kąpiel piaskowa. Dieta jak u innych chomików, ale z większą ostrożnością co do cukrów.
Zdrowie
Predyspozycja do cukrzycy — należy ograniczać owoce i słodkie warzywa. Inne problemy to guzy, choroby zębów, infekcje skóry.
Hodowla
Ciąża 18-21 dni, mioty 4-6 młodych. Samce dżungarskie czasem pomagają przy potomstwie, ale lepiej je odseparować, by uniknąć kolejnego krycia od razu po porodzie.
Ciekawostka
To jeden z nielicznych gryzoni domowych, u których obserwuje się sezonową zmianę barwy futra zależną od długości dnia.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o Phodopus sungorus; przewodniki hodowlane