Chomik syryjski, zwany też złocistym lub teddy bear (gdy długowłosy), to najpopularniejszy i największy z chomików hodowanych jako zwierzęta domowe. Pochodzi z suchych, stepowych okolic Syrii, a cała światowa populacja domowa wywodzi się od kilku osobników odłowionych w latach 30. XX wieku. To gryzoń samotniczy, który w naturze żyje pojedynczo i zaciekle broni swojego terytorium oraz zapasów. Wykształcił charakterystyczne torby policzkowe, w których transportuje pokarm do nory. Występuje w wielu odmianach barwnych i wariantach okrywy włosowej: krótkowłosej, długowłosej, satynowej i reksowej.
Charakter
Aktywny zmierzchowo i nocą, w ciągu dnia śpi i nie lubi być budzony. Pojedynczo trzymany szybko się oswaja i bywa łagodny, ale jest zdecydowanie terytorialny — dwóch dorosłych chomików syryjskich w jednej klatce kończy się walką, często śmiertelną.
Wielkość
Długość ciała 13-18 cm, masa 110-180 g, samice zwykle większe od samców.
Pielęgnacja
Wymaga dużej klatki (min. 80x50 cm powierzchni dna) z grubą warstwą podłoża do kopania, kołowrotka o średnicy min. 20 cm bez szczebli oraz domku. Karma to mieszanka ziaren plus warzywa, niewielkie ilości owoców i białko zwierzęce. Czyszczenie kuwety i wymiana podłoża raz na tydzień-dwa.
Zdrowie
Najczęstsze problemy to mokry ogon (groźna biegunka u młodych), guzy (szczególnie u starszych osobników), problemy z zębami i otyłość przy zbyt tłustej diecie. Żyje krótko, około 2-3 lat.
Hodowla
Łączenie wyłącznie na czas krycia pod nadzorem. Ciąża trwa rekordowo krótko, około 16 dni. Samica rodzi 5-12 młodych; należy ją zostawić w spokoju, bo zestresowana potrafi zjeść potomstwo. Młode usamodzielniają się i muszą być rozdzielone według płci około 4. tygodnia.
Ciekawostka
Torby policzkowe chomika syryjskiego sięgają aż do barków i mogą pomieścić ilość pokarmu zwiększającą szerokość głowy nawet o połowę.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o gatunku Mesocricetus auratus; literatura zoologiczna i przewodniki hodowlane