Chomik syryjski pochodzi z suchych terenów Syrii i Turcji, gdzie w naturze zamieszkuje norki wykopane w lessowych zboczach. Dorosłe osobniki mają krępe, zaokrąglone ciało pokryte gęstą, miękką sierścią — najczęściej złocistopomarańczową, choć hodowla wyprodukowała dziesiątki odmian barwnych. Charakterystyczną cechą są obszerne torby policzkowe, w których chomik transportuje pokarm do spiżarni.
Charakter
Chomiki syryjskie są zwierzętami typowo samotniczymi i terytorialnymi — kontakt z innym osobnikiem tego gatunku kończą zazwyczaj agresją. Wobec człowieka potrafią stać się oswojone i spokojne, jeśli codzienny kontakt z ręką zaczyna się od młodego wieku. Aktywne głównie o zmierzchu i w nocy, w dzień często śpią i nie należy ich wtedy budzić.
Pielęgnacja
Minimalna powierzchnia klatki to 80×50 cm, choć większa zawsze wychodzi na korzyść zwierzęcia. Ściółka powinna mieć co najmniej 20–30 cm głębokości, by umożliwić naturalne kopanie nor — sprawdza się mieszanka wiórów bukowych i włókna kokosowego. Kuwetę sanitarną z piaskiem do kąpieli warto umieścić w stałym rogu. Całościowe czyszczenie raz na 1–2 tygodnie.
Zdrowie
Chomiki syryjskie są podatne na mokry ogon (proliferative ileitis), czyli bakteryjną biegunkę szczególnie groźną u młodych osobników. Starsze chomiki często rozwijają nowotwory gruczołów sutkowych lub torbiele jajników. Choroby zębów wynikające z nieprawidłowej diety wymagają obserwacji.
Hodowla i wychowanie
Gatunek zdecydowanie solowy — trzymanie dwóch chomików syryjskich razem grozi śmiercią słabszego. Klatka powinna zawierać kołowrotek (min. 28 cm średnicy), domek do spania i możliwość kopania. Polecany dla osób, które mogą aktywnie spędzać czas ze zwierzęciem wieczorami. Dla dzieci poniżej 8 lat wymagany nadzór dorosłych.