Myszoskoczek mongolski (Meriones unguiculatus) pochodzi z suchych stepów i półpustyni Mongolii oraz Chin, gdzie żyje w rozległych koloniach rodzinnych. Ma charakterystyczną sylwetkę — proporcjonalnie dużą głowę, długie tylne kończyny przystosowane do skakania i gęsto owłosiony ogon zakończony pędzelkiem. Dostępny w wielu odmianach kolorystycznych.
Charakter
Myszoskoczki to gryzonie bardzo ciekawskie i żywe — eksplorują wszystko, co trafi w zasięg łapy lub zębów. W naturze żyją w ściśle zorganizowanych grupach rodzinnych. Wobec człowieka są z reguły ufne i rzadko gryzą; oswojone osobniki chętnie wychodzą na rękę, choć są tak szybkie, że łatwo uciec im sprzed nosa.
Pielęgnacja
Klatka lub terrarium szklane o wymiarach min. 80×40 cm dla pary, z głęboka ściółką (min. 20 cm) z mieszaniny wiórów i ziemi kokosowej do kopania tuneli. Myszoskoczki praktycznie nie śmierdzą, ponieważ produkują minimalną ilość moczu — zmiana ściółki raz na 2–3 tygodnie jest zazwyczaj wystarczająca. Piasek do kąpieli pozwala im utrzymać sierść w kondycji.
Zdrowie
Najpoważniejszym schorzeniem u myszoskoczków jest epilepsja — napady drgawkowe mogą być wywoływane stresem lub nagłymi bodźcami. Torbiele jajników u samic i problemy z zębami to inne obserwowane problemy zdrowotne.
Hodowla i wychowanie
Myszoskoczki muszą żyć w parach lub małych grupach — samotny osobnik jest zwierzęciem cierpiącym. Aktywne przez cały dobę z krótkimi drzemkami. Polecane zarówno dla początkujących, jak i dla rodzin z dziećmi w wieku szkolnym.