Nutria, zwana też bobrem błotnym, to duży, półwodny gryzoń pochodzący z Ameryki Południowej, sprowadzony na inne kontynenty dla futra. W wielu krajach zdziczałe populacje uznaje się za gatunek inwazyjny niszczący groble i nadbrzeżną roślinność. Ma masywne ciało, pomarańczowe siekacze, błony pławne na tylnych łapach i okrągły, łuskowaty ogon. Bywa hodowana fermowo oraz, rzadziej, jako oswojone zwierzę.
Charakter
Roślinożerna, towarzyska, w naturze kolonijna. Oswojona bywa łagodna, ale duża i silna, z potężnymi siekaczami, dlatego wymaga ostrożności.
Wielkość
Długość ciała 40-60 cm plus ogon, masa 5-9 kg.
Pielęgnacja
Potrzebuje dużego wybiegu ze stałym dostępem do basenu lub zbiornika wodnego, bo jest zwierzęciem wodnym. Dieta roślinna: rośliny wodne, warzywa, siano, granulat. Wrażliwa na mróz — odmrożeniom ulega goły ogon.
Zdrowie
Podatna na choroby pasożytnicze i odzwierzęce (m.in. leptospiroza), problemy zębów i odmrożenia ogona. Żyje 6-10 lat.
Hodowla
Bardzo płodna; ciąża około 130 dni, mioty 4-6 młodych, które rodzą się rozwinięte i już po dniu pływają. Z uwagi na status inwazyjny trzymanie i hodowla bywają prawnie ograniczane.
Ciekawostka
Sutki samicy nutrii umieszczone są wysoko po bokach grzbietu, dzięki czemu młode mogą ssać nawet wtedy, gdy matka pływa.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o Myocastor coypus; informacje o gatunkach inwazyjnych