Szczur ozdobny (Rattus norvegicus domestica) to udomowiona forma szczura wędrownego, w hodowli obecna od XIX wieku. Cechuje go smukłe, atletyczne ciało, długi łuskowaty ogon i duże, wyraziste uszy — dostępny w dziesiątkach odmian kolorystycznych, w tym odmiana kapturowa z charakterystycznym ciemnym kapturem na głowie i plecach. Pod względem inteligencji plasuje się w ścisłej czołówce wśród gryzoni hodowlanych.
Charakter
Szczury ozdobne należą do najbardziej towarzyskich i przywiązanych do człowieka gryzoni — rozpoznają opiekunów po głosie i zapachu, uczą się imion i prostych poleceń. Nie znoszą samotności i koniecznie powinny żyć w grupach przynajmniej dwóch osobników tej samej płci. Są aktywne głównie wieczorami i nocą.
Pielęgnacja
Klatka powinna być przestronna i wielopoziomowa — minimalne wymiary dla pary to 80×50×100 cm. Szczury uwielbiają wspinaczkę, hamaki i tunele. Gryzonie te same utrzymują higienę ciała, więc kąpiele są zbędne; wymagają jedynie kontroli pazurów i uszu.
Zdrowie
Głównym zagrożeniem zdrowotnym są guzy nowotworowe — szczególnie samice są podatne na raka gruczołu sutkowego. Infekcje układu oddechowego (mykoplazma) to endemiczna przypadłość rasy wymagająca często przewlekłego leczenia. Regularne wizyty u weterynarza znającego egzotykę są niezbędne.
Hodowla i wychowanie
Minimalna grupa to dwa osobniki tej samej płci. Szczury wymagają codziennego wypuszczania poza klatkę na co najmniej 1–2 godziny. Polecane dla osób z doświadczeniem, które mogą poświęcić zwierzętom realny czas każdego dnia.