Szynszyla (Chinchilla lanigera) wywodzi się z wysokogórskich Andów w Ameryce Południowej, gdzie zamieszkuje skaliste zbocza na wysokości 3000–5000 m n.p.m. Jej sierść należy do najgęstszych w świecie ssaków — z każdego mieszka wyrastają dziesiątki włosków, co daje efekt niezwykłej miękkości i puszystości. Naturalne umaszczenie to szara perła z jaśniejszym brzuchem, choć hodowla wytworzyła odmiany białe, beżowe, czarne i srebrniste.
Charakter
Szynszyle są zwierzętami płochliwymi i wrażliwymi na stres, wymagającymi spokojnego otoczenia i cierpliwego oswajania. Po zdobyciu zaufania potrafią być bardzo towarzyskie. Są aktywne głównie po zmierzchu i w nocy; forsowanie kontaktu w ciągu dnia, kiedy śpią, psuje relacje i stresuje zwierzę.
Pielęgnacja
Wymagają dużej, wielopoziomowej klatki (minimum 80×60×120 cm) z drewnianymi półkami. Temperatura otoczenia nie powinna przekraczać 22–23°C — szynszyle nie tolerują upałów. Kąpiel w specjalnym piasku wulkanicznym (nie wodna!) jest niezbędna kilka razy w tygodniu — woda niszczy ich unikalną sierść.
Zdrowie
Problemy stomatologiczne (malockluzja zębów policzkowych) to najczęstsze i najpoważniejsze schorzenie szynszyli. Wzdęcia i niedrożność przewodu pokarmowego zdarzają się przy błędach dietetycznych. Bardzo podatne na przegrzanie — latem w polskich warunkach konieczne jest chłodzenie pomieszczenia.
Hodowla i wychowanie
Mogą żyć w parach lub małych grupach, ale wymaga to ostrożnego doboru i obserwacji relacji. Ze względu na długowieczność i wymagania środowiskowe polecane są dla doświadczonych opiekunów gotowych na wieloletnie zobowiązanie. Nie nadają się dla małych dzieci.