Wiewiórka pospolita to rodzimy, dziko żyjący gryzoń europejskich lasów, objęty w Polsce ochroną częściową. Nie jest typowym zwierzęciem domowym i jej trzymanie podlega ograniczeniom prawnym — w praktyce dotyczy głównie rehabilitacji rannych lub osieroconych osobników w ośrodkach. To zwinny, dzienny gryzoń o charakterystycznym puszystym ogonie i kępkach na uszach, doskonale przystosowany do życia nadrzewnego.
Charakter
Bardzo aktywna, płochliwa, terytorialna i nieprzystosowana do życia w niewoli jako pupil. Osobniki odchowane ręcznie i tak zachowują dzikie instynkty i potrzebę dużej przestrzeni.
Wielkość
Długość ciała 20-25 cm plus ogon podobnej długości, masa 250-400 g.
Pielęgnacja
W warunkach rehabilitacji wymaga bardzo dużej, wysokiej woliery z gałęziami, budkami i bogatą dietą z orzechów, nasion, owoców i pąków. Celem jest zwykle przywrócenie do natury, a nie udomowienie.
Zdrowie
Wrażliwa na stres, urazy, niedobory pokarmowe (zwłaszcza wapnia przy diecie samymi orzechami) i pasożyty. W naturze żyje 3-5 lat.
Hodowla
W Polsce odłów i przetrzymywanie wymaga zezwoleń; rozmnażanie domowe nie jest praktykowane. Ciąża około 38 dni, mioty 3-6 młodych.
Ciekawostka
Wiewiórki gromadzą zapasy w wielu rozproszonych skrytkach i nie odnajdują wszystkich — w ten sposób przyczyniają się do naturalnego sadzenia drzew.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o Sciurus vulgaris; informacje o ochronie gatunkowej w Polsce