Prymitywna rasa górska ukształtowana przez wieki w Karpatach Wschodnich, spokrewniona z dzikim koniem tarpan. Niewielki, krępy i niezwykle wytrzymały, doskonale radzi sobie w surowym, górzystym terenie. W Polsce objęty programem ochrony zasobów genetycznych.
Charakter
Spokojny, pojętny i przyjazny — uchodzi za jeden z najbezpieczniejszych koni do pracy z dziećmi i osobami starszymi. Wszechstronnie użytkowy: nadaje się do turystyki konnej, hipoterapii, pracy w zaprzęgu i lekkiej pracy polowej.
Pielęgnacja
Bardzo skromny w utrzymaniu — żywi się głównie sianem i pastwiskiem, bez konieczności suplementacji paszą treściwą przy umiarkowanym wysiłku. Kopyta twarde, często niewymagające kucia przy użytkowaniu w terenie naturalnym.
Zdrowie
Wyjątkowo odporna rasa, rzadko choruje. Może być podatna na ochwat przy zbyt bogatej diecie i niewystarczającym ruchu. Należy kontrolować wagę, bo skłonny do tycia na dobrych pastwiskach.
Hodowla i wychowanie
Może zimować na zewnątrz przy dostępie do wiaty i dobrej paszy. Stadny, dobrze znosi życie w grupie. Nie wymaga drogiej infrastruktury — prosty padok i wiata w zupełności wystarczają.