Prymitywna rasa będąca bezpośrednim potomkiem wymarłego dzikiego konia tarpan, odtworzona w XX wieku przez polskich badaczy na podstawie koni chłopskich z Roztocza i Polesia. Charakteryzuje się myszatą maścią z ciemnym pasem grzbietowym i zebrowanymi nogami. Objęty w Polsce programem ochrony zasobów genetycznych jako żywe dziedzictwo przyrodnicze.
Charakter
Spokojny, pojętny i odporny psychicznie — łatwy w obsłudze nawet dla mniej doświadczonych osób. Używany w hipoterapii, turystyce konnej i projektach reintrodukcji dzikich koni do naturalnych ekosystemów.
Pielęgnacja
Bardzo skromny żywieniowo — żywi się głównie pastwiskiem i sianem, bez potrzeby suplementacji przy umiarkowanym wysiłku. Kopyta twarde i wytrzymałe, rzadko wymagające kucia.
Zdrowie
Wyjątkowo odporna rasa, rzadko wymagająca interwencji weterynaryjnej. Głównym zagrożeniem jest ochwat przy zbyt bogatej diecie lub ograniczeniu ruchu.
Hodowla i wychowanie
Może być utrzymywany przez cały rok na zewnątrz. Stadny z natury; najlepiej żyje w grupie. Stosowany w projektach ochrony przyrody jako koń wypasowy, kształtujący ekosystemy łąkowe i bagienne.