Kuc walijski to grupa szlachetnych ras kuców i małych koni wywodzących się z Walii, gdzie przez stulecia żyły w trudnych, górzystych warunkach, co ukształtowało ich wytrzymałość i hart. Rasę dzieli się na sekcje (A, B, C oraz D — welsh cob), różniące się wielkością i przeznaczeniem. Kuce walijskie słyną z urody, eleganckiej, lekko wklęsłej głowy, żywego ruchu i ognistego, lecz przyjaznego charakteru. Są jednymi z najpopularniejszych kuców jeździeckich dla dzieci i młodzieży na świecie.
Charakter
Kuce walijskie są inteligentne, odważne i pełne energii, a zarazem łagodne i przywiązane do człowieka. Mają silną osobowość i bywają sprytne, dlatego wymagają konsekwentnego prowadzenia, lecz nagradzają opiekuna lojalnością i niezawodnością.
Wielkość
W zależności od sekcji wzrost waha się od poniżej 122 cm (sekcja A) do ponad 137 cm (welsh cob, sekcja D), masa ciała od 200 do 450 kg. Budowa jest mocna, harmonijna i proporcjonalna.
Pielęgnacja
Wymagają standardowej opieki: czyszczenia sierści, pielęgnacji grzywy i ogona oraz kontroli kopyt. Są wytrzymałe i mało wymagające w utrzymaniu.
Zdrowie
To kuce zdrowe i odporne. Ze względu na łatwość tycia są podatne na otyłość i ochwat przy zbyt obfitej, bogatej diecie — wymagają kontrolowanego żywienia.
Hodowla
Hodowlę nadzoruje Welsh Pony and Cob Society, dbając o zachowanie typu każdej z sekcji. Rasa jest rozpowszechniona na całym świecie.
Ciekawostka
Welsh cob (sekcja D) słynie z tak energicznego, wysokiego kłusa, że dawniej oceniano go, każąc kucowi kłusować pod górę z ciężarem, by sprawdzić jego wytrzymałość i napęd.
Źródło: Welsh Pony and Cob Society; Polski Związek Hodowców Koni