Legenda głosi, że birmańskie koty były świętymi towarzyszami kapłanów w świątyniach Birmy — stąd pochodzi ich przydomek "Święty Kot Birmy". Do Europy trafiły w pierwszej połowie XX wieku, a pierwszym krajem, który uznał rasę, była Francja. Wyróżniają się półdługą jedwabistą sierścią w kolorze pointowym oraz charakterystycznymi białymi "rękawiczkami" na wszystkich czterech łapach.
| Masa ciała | 3,5–7 kg (samce wyraźnie cięższe od samic) |
|---|---|
| Długość ciała | do 50 cm |
| Długość życia | 14–16 lat |
Charakter
Łagodny, zrównoważony i towarzyski — birmański odnajduje się doskonale zarówno wśród hałaśliwych dzieci, jak i spokojnych seniorów. Chętnie przebywa w towarzystwie ludzi, nie jest jednak nachalny. Dobrze znosi obecność innych kotów i psów, a dzięki spokojnemu temperamentowi rzadko wywołuje konflikty.
Pielęgnacja
Sierść mimo półdługości jest stosunkowo łatwa w utrzymaniu — szczotkowanie dwa razy w tygodniu zapobiega kołtunieniu. Nie posiada podszerstka, więc linieje umiarkowanie. Uszy wymagają regularnej kontroli i czyszczenia.
Zdrowie
Rasa ogólnie zdrowa. Odnotowuje się przypadki wrodzonej neuropatii u kotów z hodowli z wąską pulą genową. Zalecane regularne badania nerek w starszym wieku.
Hodowla i wychowanie
Doskonały kot rodzinny — cierpliwy, niewymagający, adaptuje się do różnych warunków mieszkaniowych. Polecany dla rodzin z dziećmi oraz osób, które szukają spokojnego, przyjaźnie nastawionego towarzysza. Nie toleruje jednak długotrwałej izolacji.