Współczesna rasa burmska wywodzi się od jednej kotki o imieniu Wong Mau, przywiezionej do USA z Birmy w 1930 roku przez dr. Josepha Thompsona. Skrzyżowana z syjamem dała początek odrębnej linii hodowlanej, uznanej przez felinologów w 1936 roku. To kot o kompaktowej, muskularnej budowie i krótkiej, gładkiej sierści, która świeci jak lakier — najczęściej w kolorze brązowym, choć hodowane są też inne odcienie.
| Pochodzenie | Birma / USA |
|---|---|
| Długość życia | 14–18 lat |
| Waga | 3,5–6 kg |
| Wielkość | Średnia |
| Sierść | Krótka, błyszcząca |
| Umaszczenie | Brązowy, niebieski, szampański, platyna |
| Aktywność | Wysoka |
| Przyjazność dla dzieci | Bardzo dobra |
Charakter
Niezwykle przywiązany do człowieka — bywa nazywany "kotem-psem" ze względu na skłonność do podążania za opiekunem i uczenia się sztuczek. Energiczny, ciekawski i rozmowny. Znakomicie radzi sobie z dziećmi, a z innymi kotami i psami zwykle żyje w harmonii.
Pielęgnacja
Sierść minimalna w pielęgnacji — wystarczy tygodniowe głaskanie rękawicą. Kąpiele bardzo rzadkie. Ważna regularna higiena zębów i kontrola uszu.
Zdrowie
Predyspozycja do hipokaliemii oraz do wad twarzoczaszki u linii brytyjskiej. Znane też przypadki cukrzycy w starszym wieku — dieta niskocukrowa wskazana.
Hodowla i wychowanie
Kot wybitnie niesamotniczy — źle znosi wielogodzinne pozostawanie bez towarzystwa. Polecany dla rodzin, par lub osób pracujących z domu. Wymaga codziennej zabawy i interakcji.