Kot perski to jedna z najstarszych znanych ras hodowlanych, ceniona przez wieki za swój dostojny wygląd i spokojny charakter. Rozpoznaje się go natychmiast dzięki płaskiej twarzy, krótkiemu nosku i bujnej, długiej sierści tworzącej wokół głowy efekt grzywy. Jest to rasa stworzona raczej do salonu niż do aktywnego życia.
| Pochodzenie | Persja (Iran) |
|---|---|
| Długość życia | 12–17 lat |
| Waga | 3–6 kg |
| Wielkość | Średnia |
| Sierść | Długa, gęsta |
| Umaszczenie | Różnorodne |
| Aktywność | Niska |
| Przyjazność dla dzieci | Dobra |
Charakter
Spokojny, flegmatyczny i przywiązany do stałego rytmu dnia — nie lubi nagłych zmian ani hałaśliwego otoczenia. Najlepiej odnajduje się w cichych domach z dziećmi starszymi. Z innymi kotami o podobnym usposobieniu dogaduje się dobrze.
Pielęgnacja
Wymaga codziennego, szczegółowego czesania — bez regularnej pielęgnacji sierść błyskawicznie się kołtuni. Kąpiel co 4–6 tygodni. Fałdy skórne wokół nosa i oczu należy regularnie czyścić. Rasa mało aktywna, skłonna do tycia.
Zdrowie
Budowa brachycefaliczna predysponuje do problemów z oddychaniem, łzawieniem oczu i zębami. Znana skłonność do policystycznej nerki (PKD) — w dobrych hodowlach prowadzone są testy genetyczne.
Hodowla i wychowanie
Wymaga właściciela gotowego poświęcać czas na codzienną pielęgnację. Nie nadaje się do życia na zewnątrz. Stres i zmiany środowiska mogą negatywnie wpływać na jego zdrowie.