Rasa powstała w Ameryce Północnej w wyniku planowego krzyżowania kotów syjamskich i burmskich, łącząc cechy obu linii — smukłość syjama i solidność burmy. Pierwsze osobniki pojawiły się w Kanadzie w latach 60. XX wieku. Sierść ma miękką, krótką i jedwabistą w charakterystycznym wzorze mink — pośrednim między pointowym a jednolitym, z delikatnie ciemniejszymi kończynami i maską.
| Masa ciała | 3,5–5,5 kg |
|---|---|
| Długość ciała | 35–45 cm |
| Długość życia | 13–16 lat |
Charakter
Wyjątkowo towarzyski, gadatliwy i inteligentny — głos ma wyrazisty, lecz mniej przenikliwy niż syjam. Nawiązuje silną więź z opiekunem i domaga się uwagi, lecz robi to z wdziękiem. Znakomicie radzi sobie z dziećmi, a z innymi kotami i psami zwykle żyje w harmonii.
Pielęgnacja
Krótka, leżąca sierść wymaga tygodniowego szczotkowania miękką szczotką lub głaskania rękawicą. Kąpiele rzadkie — wystarczają kilka razy w roku. Regularnie należy kontrolować uszy i czyścić zęby.
Zdrowie
Dziedziczenie predyspozycji po rasach rodzicielskich — możliwe skrzywienie ogona oraz problemy stomatologiczne. Ogólnie rasa żywotna o dobrym zdrowiu.
Hodowla i wychowanie
Wymaga towarzystwa — nie znosi wielogodzinnej samotności. Polecany dla rodzin lub osób aktywnych, które mogą poświęcać kotu czas każdego dnia. W samotnym gospodarstwie warto rozważyć dwa koty, by miały wzajemne towarzystwo.