Mrówka cieśla to jeden z największych gatunków mrówek w Polsce i Europie Środkowej. Drąży chodniki w martwym drewnie, choć — w odróżnieniu od termitów — drewna nie spożywa. Ciało robotnic jest dwubarwne: głowa i odwłok czarne, tułów rdzawobrązowy. Zasiedla stare lasy, ogrody i parki z dostępem do próchniciejących pni.
Charakter
Kolonie liczą od kilkuset do kilku tysięcy robotnic, rozwijają się bardzo wolno. Spokojne bez prowokacji, ale potrafią boleśnie gryźć i opryskiwać ranę kwasem mrówkowym. Wyraźny podział na minory (6–9 mm) i majory (10–14 mm) — majory pełnią rolę obrońców i pomocników.
Pielęgnacja
Formikarium z komorą gniazdową z drewna (balsa, korek, martwe drewno liściaste) lub wilgotnego piasku. Temperatura żerowiskowa 22–26°C, gniazdowa chłodniejsza. Zimowanie OBOWIĄZKOWE: 4–10°C przez 3–5 miesięcy — bez zimowania kolonia degeneruje się i ginie. Karmić owadami i roztworami cukrowymi.
Zdrowie
Brak zimowania lub zbyt ciepła zima — rozregulowanie cyklu biologicznego. Grzyby przy zbyt wilgotnym formikarium. Roztocza przy złej higienie areny. Żadnych środków owadobójczych w pobliżu — nawet śladowe ilości są śmiertelne.
Hodowla i wychowanie
Dla doświadczonych myrmekofili. Poziom trudności: wysoki. Kolonia rośnie bardzo wolno — pierwsze robotnice po 1–2 latach. Wymaga cierpliwości i wieloletniego zimowania. Dla kogoś z długoterminowym podejściem — gatunek spektakularny i wyjątkowo satysfakcjonujący.