Pszczoła murarka to dziki, samotny owad zapylający powszechnie występujący w całej Europie. Nie tworzy kolonii ani ula — każda samica sama buduje gniazdo i zaopatruje komory dla potomstwa. W odróżnieniu od pszczoły miodnej jest łagodna, praktycznie nie żądli i doskonale sprawdza się w ogrodach i sadach jako wydajny zapylacz wczesnowiosenny.
Charakter
Spokojna i niezwykle pracowita — jedna samica zapyla powierzchnię porównywalną z kilkudziesięcioma pszczołami miodnymi, transportując pyłek suchą owłosioną powierzchnią brzucha. Nie wykazuje agresji terytorialnej. Aktywność pokrywa się z kwitnieniem czereśni, jabłoni, grusz i mniszka — idealna do wczesnej wiosny.
Pielęgnacja
Domek dla owadów z otworami 6–8 mm i głębokością min. 10–15 cm — rurki z trzciny, bambusa lub nawierconego drewna. Ustawić na słonecznym osłoniętym miejscu, 1–2 m wysokości, wlotem na południe lub płd-wschód. W pobliżu mokre podłoże gliniane (do budowy przegród). Nie trzeba dokarmiać — owad sam się żywi.
Zdrowie
Zagrożenia: pasożytnicze muchówki Cacoxenus indagator podrzucające larwy do komórek, grzyby pleśniowe przy nadmiernej wilgotności. Domek czyścić lub wymieniać wkłady raz w roku, jesienią.
Hodowla i wychowanie
Nie wymaga pozwoleń, specjalistycznej wiedzy ani nakładów. Dostępne w sklepach ogrodniczych zestawy startowe. Działanie ekologiczne i ogrodnicze dla każdego, w tym dzieci.