Karaczan argentyński (dubia) to jedna z najlepszych karmówek — krępy, wolno poruszający się gatunek o miękkim pancerzu i wysokim stosunku mięsa do chityny. Nie wspina się po gładkich ściankach i nie lata sprawnie, więc ryzyko ucieczki i zadomowienia w mieszkaniu jest znikome.
Charakter
Spokojny, powolny, nieuciekający gwałtownie, co ułatwia podawanie i kontrolę. Nie cyka, nie wydziela przykrego zapachu, nie kanibalizuje.
Wielkość
Dorosłe samice do 4–4,5 cm, samce nieco mniejsze i uskrzydlone.
Pielęgnacja
Hodowla w ciepłym pojemniku (28–32°C) z dobrą wentylacją, wytłaczankami i karmieniem warzywami, owocami oraz suchą paszą. Wymaga ciepła do rozmnażania i nie znosi chłodu.
Zdrowie
Bardzo odporny, mało zapachowy. Główne ryzyko hodowlane to zbyt niska temperatura zatrzymująca rozmnażanie oraz roztocza przy nadmiernej wilgoci.
Hodowla
Gatunek jajożyworodny — samica nosi ootekę wewnątrz ciała i rodzi żywe nimfy. Rozmnaża się wolniej niż karaczan turkmeński, ale daje duże, mięsiste osobniki.
Ciekawostka
Dzięki temu, że dubia nie potrafi wspinać się po szkle ani skutecznie latać, uznawany jest za najbezpieczniejszą karmówkę dla osób bojących się "inwazji karaczanów" w domu.
Źródło: gadyzbroda.pl; zoo-mar.pl; własna wiedza terrarystyczna