Świerszcz domowy to jeden z najpopularniejszych owadów hodowanych jako pokarm żywy dla gadów, płazów i ptaszników. Owad osiąga długość 16–20 mm w stadium dorosłym, ma barwę żółtobrązową z charakterystycznymi długimi czułkami. Dostępny w niemal każdym sklepie zoologicznym. Jego popularność wynika z łatwości hodowli, szybkiego tempa rozrodu i szerokiego zakresu rozmiarów — od L1 do imago — co pozwala dobrać pokarm do niemal każdego drapieżnika.
Charakter
Świerszcze są owadami stadnymi, aktywnymi głównie nocą. W warunkach hodowlanych potrafią być agresywne wobec siebie przy zbyt dużym zagęszczeniu — gryzą się nawzajem, co prowadzi do padania kolonii. Samce wydają głośne dźwięki (stridulacja), co może być uciążliwe. Owady są ruchliwe i sprawne w ucieczkach — pojemnik musi być szczelny.
Pielęgnacja
Pojemnik plastikowy z wentylacją, min. 40×30×30 cm. Temperatura 28–32°C. Wilgotność niska, 30–40% — świerszcze giną przy zawilgoceniu. Podłoże: brak lub kartonowe przekładki jako kryjówki. Karmienie: warzywa (marchew, cukinia), sucha karma zbożowa. Wodopój: mokra gąbka lub kawałek marchewki (nie miseczka — owady toną). Jaja składane do wilgotnego wermikulitu, inkubacja 28°C przez 10–14 dni.
Zdrowie
Główne zagrożenie to krylobirus (Cricket Paralysis Virus) — masowe padanie kolonii bez wyraźnej przyczyny, bez leczenia. Zapobieganie: regularna wymiana podłoża, usuwanie padłych osobników, niskie zagęszczenie. Pleśń z niezjedzonych resztek — usuwać co 2–3 dni.
Hodowla i wychowanie
Świerszcze polecane dla jaszczurek (agamy, gekony, kameliony), drobnych węży, płazów bezogonowych i młodych ptaszników. Podawać 2–5 sztuk co 2–3 dni dla dorosłych gadów, codziennie dla młodych. Zawsze usuwać niezjedzone sztuki z terrarium — żywy świerszcz może pogryźć śpiące zwierzę.