Wirus białaczki kotów, oznaczany skrótem FeLV, to jeden z najważniejszych patogenów wirusowych kotów. Należy do retrowirusów i atakuje przede wszystkim układ odpornościowy oraz krwiotwórczy. Zakażenie szerzy się głównie przez ślinę, na przykład podczas wzajemnego wylizywania, korzystania ze wspólnych misek, gryzienia w czasie walk, a także z matki na potomstwo. Najbardziej narażone są koty wychodzące, mające kontakt z innymi osobnikami, oraz młode zwierzęta o niedojrzałej odporności. Skutki zakażenia bywają różne. Część kotów dzięki sprawnemu układowi odpornościowemu eliminuje wirusa, u innych dochodzi do trwałego zakażenia. Wirus stopniowo upośledza odporność, przez co kot staje się podatny na różnorodne infekcje, gorzej się goi i częściej choruje. FeLV sprzyja także rozwojowi niedokrwistości oraz nowotworów, zwłaszcza chłoniaków i białaczek. Objawy są niespecyficzne i wynikają głównie z osłabionej odporności: nawracające infekcje, gorączka, apatia, chudnięcie, blade dziąsła, powiększone węzły chłonne, problemy ze skórą, jamą ustną i przewodem pokarmowym. Diagnozę stawia się na podstawie testów wykrywających antygen wirusa we krwi, często powtarzanych po pewnym czasie, oraz badań dodatkowych oceniających stan kota. Nie ma leku usuwającego wirus z organizmu. Leczenie polega na wspieraniu odporności, szybkim zwalczaniu pojawiających się infekcji oraz zapewnieniu kotu spokojnych, higienicznych warunków życia. Wiele zakażonych kotów może żyć przez lata, jeśli są pod stałą opieką. Do weterynarza należy się zgłosić przy nawracających chorobach, osłabieniu i chudnięciu kota, a także przed wprowadzeniem nowego kota do domu, by wykonać test. Profilaktyka obejmuje testowanie kotów, szczepienia osobników narażonych, izolowanie zakażonych oraz ograniczanie kontaktu kotów domowych z nieznanymi zwierzętami.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób wirusowych kotów