Gryzonie domowe, ze względu na szybki metabolizm i krótkie życie, są podatne na kilka typowych grup schorzeń, które każdy opiekun powinien umieć rozpoznać odpowiednio wcześnie. Pierwszą i wyjątkowo częstą grupą są nowotwory, czyli guzy. Pojawiają się szczególnie u starszych szczurów, myszy, chomików i świnek morskich. U samic szczurów i myszy bardzo powszechne są guzy gruczołów mlekowych — wyczuwalne jako miękkie, ruchome zgrubienia pod skórą, najczęściej po bokach ciała i w okolicy pach oraz pachwin. Wiele z nich to guzy łagodne, które jednak rosnąc, utrudniają poruszanie i pogarszają jakość życia, dlatego wskazana bywa operacja u weterynarza specjalizującego się w małych ssakach. Profilaktycznie pomaga wczesna sterylizacja samic. Każde nowo wyczute zgrubienie warto skonsultować, bo tempo wzrostu guzów u gryzoni bywa bardzo szybkie. Drugą grupą są choroby zębów. Gryzonie mają zęby rosnące przez całe życie — u świnek morskich, szynszyli, koszatniczek i degu rosną nie tylko siekacze, ale i zęby trzonowe. Niewłaściwa dieta (za mało siana i twardych pokarmów do ścierania) prowadzi do przerostu i powstawania ostrych haczyków raniących policzki i język. Objawy to ślinienie, mokra broda, chudnięcie, wybieranie tylko miękkiego pokarmu i grzebanie w jedzeniu bez jego zjadania. U chomików zdarza się złamanie lub przerost siekaczy. Leczenie polega na profesjonalnym ścieraniu lub korekcji zębów w znieczuleniu oraz korekcie diety. Trzecią częstą grupą są infekcje dróg oddechowych. U szczurów odpowiada za nie głównie mykoplazma, dająca przewlekły katar, kichanie, charczenie, czerwonawą wydzielinę wokół nosa i oczu (porfirynę) oraz przyspieszony oddech. U świnek i innych gryzoni infekcje bakteryjne mogą przejść w zapalenie płuc, które bywa śmiertelne. Czynnikami sprzyjającymi są przeciągi, kurzące podłoże (np. trociny iglaste z olejkami), amoniak z brudnej klatki oraz stres. Każdy gryzoń, który apatycznie siedzi nastroszony, mniej je, ma wyciek z nosa lub oddycha z wysiłkiem, wymaga pilnej wizyty u lekarza. Ogólna zasada brzmi: gryzonie ukrywają chorobę do ostatniej chwili, więc każda zmiana apetytu, aktywności czy wyglądu futra to sygnał alarmowy, którego nie wolno bagatelizować.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy weterynaryjnej o małych ssakach