Pasożyty wewnętrzne przewodu pokarmowego to powszechny problem psów i kotów, szczególnie szczeniąt i kociąt. Najczęściej są to glisty, tasiemce, tęgoryjce i włosogłówki. Zwierzęta zarażają się na różne sposoby: przez połknięcie jaj z gleby, trawy czy odchodów, zjedzenie zarażonego żywiciela pośredniego, na przykład pchły lub gryzonia, a młode także od matki, jeszcze przed urodzeniem lub z mlekiem. Część tych pasożytów może być groźna również dla człowieka, zwłaszcza dzieci, co czyni odrobaczanie kwestią zdrowia całej rodziny. Objawy zależą od rodzaju i nasilenia inwazji. U szczeniąt i kociąt typowe są wzdęty, „beczkowaty" brzuch, słaby przyrost masy, matowa sierść, biegunki i wymioty, w których czasem widać robaki. Mogą pojawić się też niedokrwistość, osłabienie, a przy tasiemcach charakterystyczne „ziarenka ryżu", czyli człony pasożyta, wokół odbytu i w kale. Wiele zarażeń u dorosłych zwierząt przebiega jednak skąpoobjawowo lub bezobjawowo, co nie znaczy, że są nieszkodliwe. Diagnozę stawia się na podstawie badania kału, które pozwala wykryć jaja pasożytów, oraz obserwacji objawów. Czasem badanie trzeba powtórzyć, bo pasożyty wydalają jaja okresowo. Leczenie polega na podaniu odpowiednio dobranych preparatów przeciwpasożytniczych, skutecznych wobec wykrytych lub podejrzewanych robaków. Dawkę dobiera się do masy ciała i gatunku. Do weterynarza warto się zgłosić, gdy widzimy robaki w kale lub wymiocinach, gdy zwierzę chudnie, ma przewlekłą biegunkę albo gdy szczeniak lub kocię słabo się rozwija. Profilaktyka to regularne, planowe odrobaczanie zgodne z zaleceniami, zwalczanie pcheł będących żywicielami tasiemców, sprzątanie odchodów oraz higiena, zwłaszcza w domach z dziećmi.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące pasożytów wewnętrznych zwierząt