Choroby serca są częstym problemem zarówno u psów, jak i u kotów, choć ich rodzaje różnią się między gatunkami. U psów dominują choroby zastawek, zwłaszcza zwyrodnienie zastawki dwudzielnej u ras małych, oraz kardiomiopatia rozstrzeniowa u ras dużych. U kotów najczęstsza jest kardiomiopatia przerostowa, w której ściany serca grubieją i upośledzają jego pracę. Wspólnym skutkiem zaawansowanych chorób serca jest niewydolność krążenia, czyli niezdolność serca do skutecznego pompowania krwi. Objawy rozwijają się zwykle stopniowo. U psów typowe są przewlekły kaszel, zwłaszcza w nocy i nad ranem, męczliwość, niechęć do wysiłku, przyspieszony oddech, duszność, omdlenia oraz w zaawansowanej fazie powiększenie brzucha od gromadzącego się płynu. Koty często długo nie zdradzają objawów, a pierwszym sygnałem bywa nagła duszność, osłabienie lub groźny zator tętniczy powodujący nagły ból i niedowład tylnych łap. To podstępność kociej choroby serca, która często ujawnia się dopiero w kryzysie. Diagnostyka opiera się na osłuchaniu serca, w którym można wykryć szmery lub zaburzenia rytmu, badaniu echokardiograficznym serca, zdjęciach rentgenowskich klatki piersiowej, badaniu EKG oraz pomiarze ciśnienia i markerów sercowych z krwi. Leczenie jest przewlekłe i dobierane indywidualnie. Stosuje się leki wspierające pracę serca, usuwające nadmiar płynów, obniżające obciążenie serca oraz regulujące rytm. Celem jest spowolnienie postępu choroby i poprawa komfortu życia. Do weterynarza należy się zgłosić, gdy pies przewlekle kaszle, męczy się i ma duszność, a u kota pilnie, gdy nagle pojawi się ciężki oddech, osłabienie lub niedowład tylnych łap. Profilaktyka obejmuje regularne badania, zwłaszcza u ras predysponowanych i zwierząt starszych, kontrolę masy ciała oraz wczesne reagowanie na niepokojące objawy.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób układu krążenia zwierząt