Cukrzyca to przewlekła choroba metaboliczna, w której organizm nie potrafi prawidłowo regulować poziomu glukozy we krwi. Wynika to z niedoboru insuliny albo z oporności tkanek na jej działanie. Insulina, produkowana przez trzustkę, umożliwia komórkom pobieranie cukru z krwi. Gdy jej brakuje lub przestaje działać, glukoza gromadzi się we krwi, a komórki głodują mimo nadmiaru cukru. Choroba dotyka zarówno psy, jak i koty, częściej w wieku średnim i starszym. U psów częściej spotyka się postać insulinozależną, u kotów dużą rolę odgrywa otyłość i siedzący tryb życia. Czynnikami ryzyka są nadwaga, brak ruchu, niektóre choroby trzustki i zaburzenia hormonalne. Klasyczne objawy to wzmożone pragnienie i częste, obfite oddawanie moczu, zwiększony apetyt przy jednoczesnym chudnięciu oraz osłabienie. U kotów cukrzyca może powodować charakterystyczny chód na całych stępach. Nieleczona prowadzi do groźnego powikłania zwanego kwasicą ketonową, z wymiotami, odwodnieniem i śpiączką, oraz u psów do zaćmy i ślepoty. Rozpoznanie opiera się na badaniu krwi i moczu wykazującym podwyższony poziom glukozy oraz jej obecność w moczu. Pomocne bywa oznaczenie fruktozaminy, pokazującej średni poziom cukru z dłuższego okresu. Leczenie polega na regularnym podawaniu insuliny w zastrzykach, odpowiedniej, ustalonej diecie, kontroli masy ciała oraz monitorowaniu glikemii. U części kotów przy wczesnym i konsekwentnym leczeniu możliwe jest uzyskanie remisji. Do weterynarza należy się zgłosić przy nasilonym piciu, oddawaniu moczu i chudnięciu mimo dobrego apetytu. Pilnej pomocy wymagają wymioty, apatia i odmowa jedzenia u zwierzęcia z cukrzycą. Profilaktyka to przede wszystkim utrzymywanie prawidłowej masy ciała, ruch i zdrowa, zbilansowana dieta.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób metabolicznych zwierząt