Degu to fascynujący, inteligentny i towarzyski gryzoń andyjski, którego utrzymanie wiąże się z jednym kluczowym wyzwaniem zdrowotnym: skrajną podatnością na cukrzycę. Zrozumienie tego problemu jest absolutnie najważniejszym elementem opieki nad degu i decyduje o jego zdrowiu oraz długości życia. Przyczyna leży w biologii gatunku — degu pochodzą z ubogich, suchych terenów Chile, gdzie ich naturalna dieta składa się z twardych, włóknistych traw, ziół, kory i korzeni, niemal pozbawionych cukrów. Ich organizm, a zwłaszcza gospodarka insulinowa, nie jest przystosowany do przetwarzania cukrów prostych. Gdy degu otrzymuje pokarmy słodkie, jego trzustka nie radzi sobie z obciążeniem i bardzo szybko rozwija się cukrzyca. Jednym z najbardziej dramatycznych jej skutków jest zaćma cukrzycowa — soczewki oczu mętnieją i degu może oślepnąć w ciągu zaledwie kilku tygodni czy miesięcy. Inne objawy to wzmożone pragnienie i oddawanie moczu, chudnięcie mimo apetytu, apatia i osłabienie. Z tego powodu degu są wykorzystywane jako zwierzęta modelowe w badaniach nad ludzką cukrzycą. Konsekwencją dla opiekuna jest żelazna zasada: dieta degu musi być całkowicie bezcukrowa i beztłuszczowa. Bezwzględnie zakazane są wszelkie owoce (nawet "naturalne" jak jabłko czy banan), suszone owoce, marchew i inne słodkie warzywa korzeniowe, kukurydza, miód, słodzone przysmaki sklepowe oraz gotowe "smakołyki dla gryzoni". Trzeba też uważać na wiele mieszanek dla szynszyli czy gryzoni zawierających słodkie dodatki. Podstawą prawidłowej diety degu jest nieograniczony dostęp do wysokiej jakości siana, które zapewnia błonnik niezbędny dla trawienia i ściera nieustannie rosnące zęby. Uzupełnieniem jest odpowiedni, bezcukrowy granulat dla degu (lub dla szynszyli, jeśli nie zawiera cukrów i melasy) oraz niewielkie ilości bezpiecznych, niskoskrobiowych warzyw liściastych i suszonych ziół. Wskaźnikiem zdrowia są charakterystyczne pomarańczowe siekacze — blade lub białe zęby mogą sygnalizować niedobory lub chorobę. Poza dietą degu wymaga dużej, metalowej, piętrowej klatki, kąpieli piaskowej, kołowrotka, gałęzi do gryzienia oraz, co bardzo istotne, towarzystwa innych degu, bo to gatunek wybitnie społeczny, który w samotności popada w apatię. Regularna obserwacja masy ciała, apetytu, pragnienia i wyglądu oczu pozwala wcześnie wychwycić objawy cukrzycy. Degu żyje 6-8 lat i przy właściwej, surowo bezcukrowej diecie może być zdrowym, aktywnym i niezwykle interesującym towarzyszem — ale jeden błąd dietetyczny powtarzany przez opiekuna może go kosztować wzrok i życie.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o utrzymaniu degu i ich predyspozycjach zdrowotnych