Dirofilarioza to choroba pasożytnicza wywoływana przez nicienie z rodzaju Dirofilaria, przenoszone przez komary. Wyróżnia się dwie postacie: sercowo-płucną, w której dorosłe pasożyty bytują w sercu i dużych naczyniach płucnych, oraz skórną, w której robaki gromadzą się w tkance podskórnej. Choroba przez lata kojarzona była głównie z cieplejszym klimatem, ale wraz z ociepleniem i przemieszczaniem się zwierząt rozszerza zasięg i jest coraz częściej rozpoznawana także w Polsce. Do zakażenia dochodzi, gdy komar przenoszący larwy ukąsi zwierzę. Larwy wędrują i dojrzewają, a w postaci sercowo-płucnej dorosłe pasożyty mogą osiągać znaczne rozmiary i poważnie utrudniać pracę serca oraz płuc. Choroba rozwija się powoli i długo bywa bezobjawowa. Objawy postaci sercowo-płucnej narastają stopniowo: przewlekły kaszel, męczliwość, niechęć do wysiłku, duszność, chudnięcie, a w zaawansowanych przypadkach objawy niewydolności serca z gromadzeniem płynów. Postać skórna objawia się guzkami, świądem i zmianami skórnymi. Diagnozę stawia się na podstawie badań krwi wykrywających antygeny pasożyta lub larwy oraz badań obrazowych serca i płuc. Leczenie postaci sercowej jest trudne, długie i obciążające, ponieważ zabijanie dorosłych pasożytów niesie ryzyko poważnych powikłań. Wymaga ścisłego ograniczenia ruchu i ścisłego nadzoru weterynaryjnego, dlatego znacznie lepiej jest chorobie zapobiegać niż ją leczyć. Do weterynarza warto się zgłosić, gdy pies przewlekle kaszle, męczy się, traci kondycję lub chudnie, szczególnie po pobycie w rejonach występowania choroby. Profilaktyka polega na regularnym stosowaniu preparatów zapobiegających dirofilariozie, zwłaszcza w sezonie aktywności komarów oraz przed podróżami w rejony zagrożone, a także na ograniczaniu kontaktu z komarami.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób pasożytniczych przenoszonych przez komary