Dysplazja stawów biodrowych to jedno z najczęstszych schorzeń ortopedycznych psów, zwłaszcza ras dużych i olbrzymich, takich jak owczarek niemiecki, labrador, golden retriever, rottweiler czy berneński pies pasterski. Polega na nieprawidłowym ukształtowaniu i niedopasowaniu elementów stawu biodrowego — głowy kości udowej i panewki. Skutkuje to nadmierną luźnością stawu, jego niestabilnością, a z czasem rozwojem bolesnych zmian zwyrodnieniowych. Choroba ma podłoże dziedziczne, ale jej rozwój zależy też od czynników środowiskowych: zbyt szybkiego wzrostu szczeniaka, nadwagi, nadmiernego lub źle dobranego wysiłku oraz niewłaściwej diety w okresie wzrostu. Objawy mogą pojawić się już u młodych psów lub dopiero z wiekiem. Należą do nich niechęć do ruchu, wstawania, wchodzenia po schodach i wskakiwania, kołyszący chód, tak zwany „króliczy" skok przy bieganiu z odpychaniem obiema tylnymi łapami naraz, sztywność po odpoczynku oraz wyraźny zanik mięśni zadu. Pies może popiskiwać z bólu przy dotykaniu okolicy bioder. Rozpoznanie potwierdza się badaniem ortopedycznym i przede wszystkim zdjęciami rentgenowskimi wykonywanymi w znieczuleniu, w odpowiednim ułożeniu. Na ich podstawie ocenia się stopień dysplazji. Leczenie zależy od wieku psa i nasilenia zmian. W postaciach łagodniejszych stosuje się leczenie zachowawcze: kontrolę masy ciała, dozowany ruch, fizjoterapię, preparaty chroniące stawy oraz leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. W cięższych przypadkach rozważa się zabiegi chirurgiczne, z całkowitą wymianą stawu biodrowego włącznie. Do weterynarza należy zgłosić się, gdy zauważymy kulawiznę, niechęć do ruchu lub problemy z wstawaniem — wczesne wykrycie pozwala spowolnić zmiany. W profilaktyce kluczowy jest odpowiedzialny dobór hodowlany, badania rentgenowskie rodziców, utrzymywanie szczupłej sylwetki oraz unikanie przeciążeń u rosnących szczeniąt.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne i ortopedyczne dotyczące chorób stawów psów