Wirus niedoboru odporności kotów, znany jako FIV, to retrowirus atakujący komórki układu immunologicznego, przez co bywa nazywany kocim odpowiednikiem osłabienia odporności. Choroba przebiega przewlekle i prowadzi do stopniowego upośledzenia obrony organizmu, czyniąc kota podatnym na liczne wtórne zakażenia. Wirus nie jest groźny dla ludzi ani innych gatunków. Do zakażenia dochodzi głównie przez głębokie ugryzienia podczas walk, dlatego najbardziej narażone są niekastrowane, wychodzące koty, zwłaszcza terytorialne samce. Znacznie rzadziej wirus przenosi się z matki na kocięta. Ze względu na drogę zakażenia w praktyce kontaktowej, spokojne koty domowe są stosunkowo bezpieczne. Po zakażeniu kot często przez wiele lat nie wykazuje objawów. Z czasem, gdy odporność słabnie, pojawiają się przewlekłe i nawracające problemy: zapalenia dziąseł i jamy ustnej, przewlekły katar, infekcje skóry, biegunki, gorączka, chudnięcie, powiększone węzły chłonne oraz większa skłonność do innych chorób i nowotworów. Diagnozę stawia się na podstawie testów wykrywających przeciwciała przeciwko wirusowi we krwi, niekiedy potwierdzanych dokładniejszymi badaniami. Choroby nie da się wyleczyć, ale przy dobrej opiece kot może żyć wiele lat w dobrej kondycji. Leczenie polega na szybkim reagowaniu na pojawiające się infekcje, dbaniu o jamę ustną, dobrej diecie i ograniczaniu stresu oraz ryzyka kolejnych zakażeń. Do weterynarza należy się zgłosić, gdy kot ma przewlekłe stany zapalne pyska, nawracające infekcje lub chudnie, a także po pogryzieniu w czasie walki, by ocenić ryzyko zakażenia. Profilaktyka to przede wszystkim kastracja, trzymanie kotów w domu lub ograniczanie ich kontaktu z obcymi, agresywnymi osobnikami oraz testowanie nowych kotów przed dołączeniem do stada.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób wirusowych kotów