Grzybica skóry, fachowo dermatofitoza, to zakaźna choroba skóry wywoływana przez grzyby zwane dermatofitami, które żywią się keratyną obecną w sierści, skórze i pazurach. To jedna z chorób odzwierzęcych, co oznacza, że może przenosić się na ludzi, dlatego ma znaczenie nie tylko dla zwierzęcia, ale dla całego domu. Szczególnie narażone są młode, stare oraz osłabione zwierzęta, a u kotów częstym, niepozornym źródłem zakażenia bywają osobniki długowłose będące bezobjawowymi nosicielami. Zakażenie szerzy się przez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem oraz przez skażone środowisko, posłania, szczotki czy zabawki, na których zarodniki grzyba przeżywają długo. Klasycznym objawem są okrągłe, wyraźnie odgraniczone ogniska wyłysienia z łuszczącą się skórą, najczęściej na głowie, uszach i łapach. Skóra bywa zaczerwieniona i pokryta strupkami. Świąd może występować, ale nie musi, co odróżnia grzybicę od wielu innych chorób skóry. Diagnozę stawia się na podstawie objawów oraz badań: oglądania sierści w specjalnej lampie, badania mikroskopowego włosów oraz hodowli grzybów, która jest najpewniejszą metodą, choć wymaga czasu. Leczenie bywa długotrwałe i obejmuje preparaty przeciwgrzybicze do stosowania miejscowego oraz, w cięższych lub uogólnionych przypadkach, leki podawane doustnie. Bardzo ważna jest jednoczesna dezynfekcja otoczenia i leczenie wszystkich zwierząt z kontaktu, by uniknąć ponownych zakażeń. Do weterynarza warto się zgłosić, gdy zauważymy wyłysiałe, łuszczące się ogniska na skórze zwierzęcia, zwłaszcza jeśli podobne zmiany pojawią się też u domowników. Profilaktyka obejmuje higienę, regularne czyszczenie posłań i akcesoriów, izolowanie chorych zwierząt, ostrożność przy adopcji oraz dbanie o ogólną odporność pupila.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne z zakresu chorób grzybiczych skóry