Utrzymanie czystości w klatce chomika to balans między higieną a poszanowaniem zapachowego terytorium zwierzęcia. Wbrew intuicji całkowita, częsta wymiana całej ściółki jest szkodliwa — pozbawia chomika znajomych zapachów, wywołuje stres i może prowokować nadmierne znaczenie terenu, a nawet agresję. Najlepsza praktyka to czyszczenie punktowe: codziennie usuwamy mokrą ściółkę z „toalety” (chomiki zwykle załatwiają się w jednym rogu) oraz resztki świeżego jedzenia ze schowków, a pełną wymianę ściółki robimy rzadko, raz na 3–4 tygodnie, zostawiając trochę starej, „pachnącej” ściółki, by zwierzę szybciej odzyskało komfort. Raz na tydzień sprawdzamy spiżarnie chomika — gryzonie gromadzą pokarm w kryjówkach i pod ściółką, a zapomniane świeże warzywa pleśnieją. Piasek kąpielowy wymieniamy, gdy się zabrudzi. Poidło i miski myjemy regularnie gorącą wodą bez detergentów chemicznych — resztki płynów do naczyń mogą zatruwać. Domek i akcesoria czyścimy przy okazji generalnego sprzątania. Do najczęstszych błędów opiekunów należą: zbyt mała klatka, zbyt płytka ściółka uniemożliwiająca kopanie, używanie szkodliwych trocin sosnowych/cedrowych, koło o zbyt małej średnicy lub z przekładkami uszkadzającymi łapy i kręgosłup, trzymanie dwóch chomików razem (większość gatunków to samotnicy!), karmienie tanią kolorową mieszanką pełną cukru, budzenie zwierzęcia w dzień oraz ustawienie klatki w przeciągu, na słońcu lub przy źródle hałasu. Innym błędem jest brak wzbogacania środowiska — chomik bez kół, tuneli i okazji do ryjenia nudzi się i może popadać w stereotypie, jak gryzienie krat. Warto też pamiętać o regularnej obserwacji zwierzęcia: zmiana apetytu, mokry ogon, wypływ z oczu, kichanie czy apatia to sygnały do wizyty u lekarza weterynarii specjalizującego się w zwierzętach egzotycznych.
Źródło: ogólna wiedza o pielęgnacji gryzoni