Karaczany to dla wielu terrarystów najlepsza karmówka — są mięsiste, łatwe w utrzymaniu, ciche, mało zapachowe i bardzo wydajne w rozmnażaniu. Najpopularniejsze gatunki to karaczan argentyński (Blaptica dubia) oraz turkmeński/turecki (Shelfordella lateralis). Dubia jest większy, wolniejszy i absolutnie nie wspina się po szkle ani nie lata, co czyni go najbezpieczniejszym wyborem dla osób obawiających się, że owady rozpełzną się po mieszkaniu. Turek jest mniejszy, miększy i mnoży się szybciej, idealny dla drobnych zwierząt — również nie wspina się po gładkich powierzchniach i jest wrażliwy na chłód, więc nie zadomowi się w domu. Podstawą jest plastikowy pojemnik z bardzo dobrą wentylacją — duże okna zabezpieczone gęstą siatką — bo karaczany potrzebują przewiewu, a jednocześnie ciepła. Wnętrze wypełnia się pionowymi wytłaczankami po jajkach, które dają powierzchnię do życia i miejsca do ukrycia. Kluczowe jest ciepło: oba gatunki rozmnażają się dopiero powyżej 28°C, optymalnie w 28–32°C, dlatego niemal zawsze potrzebna jest mata grzewcza. Poniżej 20°C rozmnażanie ustaje. Wilgotność utrzymuje się umiarkowaną (60–70% dla turka), bez zalewania, by uniknąć pleśni i roztoczy. Karmienie jest proste i wszystkożerne: sucha pasza zbożowa lub dla drobiu, płatki, otręby, a do tego warzywa i owoce jako źródło wody i witamin. Wodę najlepiej podawać w żelu, by owady nie tonęły. Resztki świeżego pokarmu usuwa się regularnie. Rozmnażanie jest praktycznie automatyczne, bo oba gatunki są jajożyworodne lub jajorodne i samice produkują ooteki z kilkudziesięcioma jajami; w cieple kolonia szybko się rozrasta. Warto pozwolić populacji się ustabilizować przez kilka miesięcy, zanim zacznie się intensywnie odławiać, by nie wyczerpać hodowli. Karaczany mają znakomity stosunek mięsa do chityny, są dobrze przyswajalne i nie cykają jak świerszcze, przez co nadają się do hodowli mieszkaniowej. Higiena, ciepło i wentylacja to trzy warunki, bez których nawet tak odporne owady padają — przy ich spełnieniu hodowla potrafi zaopatrywać kolekcję gadów latami.
Źródło: gadyzbroda.pl; zoo-mar.pl; hodowlaowadow.pl; własna wiedza terrarystyczna