Rozwielitka, czyli dafnia, to jedna z najlepszych żywych karm dla narybku, drobnych ryb, krewetek i larw płazów — bogata w białko, łatwostrawna i na tyle ruchliwa, że pobudza młode ryby do żerowania. Hodowla domowa jest tania i pozwala mieć stały dopływ świeżego, bezpiecznego pokarmu zamiast ryzykować wprowadzaniem patogenów ze złowionej dafnii. Startuje się od kultury startowej kupionej lub pozyskanej od innego hodowcy. Potrzebny jest pojemnik lub niewielkie akwarium o pojemności od kilku do kilkudziesięciu litrów — im większa objętość wody, tym stabilniejsza i wydajniejsza kultura. Wodę najlepiej zastosować odstaną, pozbawioną chloru, o umiarkowanej, stabilnej temperaturze (około 18–24°C). Rozwielitka nie znosi gwałtownych skoków parametrów ani przegrzania, dlatego pojemnik trzyma się z dala od silnego nasłonecznienia, które potrafi przegrzać wodę i zabić kulturę w ciągu jednego dnia. Delikatne, słabe napowietrzanie pomaga, ale zbyt mocny strumień powietrza krzywdzi te delikatne skorupiaki — pęcherzyki dostają się pod pancerz, więc lepiej dmuchawkę ustawić na minimum. Karmienie rozwielitki to klucz do sukcesu. Żywi się ona zawiesinami i drobnymi cząstkami: najpopularniejsze jest podawanie zawiesiny drożdży piekarskich (szczypta rozpuszczona w wodzie), zielonej wody (wody z glonami), spiruliny lub specjalistycznych pokarmów dla dafnii. Karmi się małymi porcjami, tak by woda lekko zmętniała i sklarowała się w ciągu kilku godzin — nadmiar pokarmu gnije, psuje wodę i prowadzi do załamania kultury. To najczęstszy błąd początkujących: przekarmienie zabija dafnię szybciej niż głód. W sprzyjających warunkach rozwielitka rozmnaża się partenogenetycznie — same samice produkują kolejne pokolenia bez udziału samców, dzięki czemu liczebność rośnie wykładniczo i w ciągu kilkunastu dni kultura "eksploduje". Gdy warunki się pogarszają (chłód, brak pokarmu), pojawiają się samce, a samice składają przetrwalnikowe jaja zdolne przeczekać złe czasy. Karmę odławia się drobnym sitkiem lub siatką, zostawiając zawsze część populacji do odbudowy. Prowadząc dwie kultury równolegle, zabezpiecza się przed sytuacją, w której jedna nagle padnie. Tak prowadzona hodowla zapewnia czysty, żywy pokarm dla narybku przez cały sezon.
Źródło: własna wiedza akwarystyczna