Choć wielu opiekunów uważa, że kot domowy nie potrzebuje szczepień, jest to błędne przekonanie — wirusy można przynieść do domu na butach i ubraniach, a sam kot bywa narażony przy okazji wizyt u weterynarza, podczas wakacji w hotelu dla zwierząt czy przy ewentualnym kontakcie z innymi kotami. Szczepienia są więc zalecane również dla kotów nigdy nieopuszczających mieszkania, choć ich zakres może być węższy niż u kotów wychodzących. Podstawowy schemat zaczyna się zwykle około 8-9 tygodnia życia kociaka i obejmuje szczepienie przeciwko panleukopenii (kociej parwowirozie) oraz wirusowym chorobom górnych dróg oddechowych (herpeswirus i kaliciwirus, tzw. kocie katary). Drugą dawkę podaje się po około 3-4 tygodniach, zwykle około 12 tygodnia. Następnie stosuje się dawkę przypominającą po roku, a kolejne w odstępach zależnych od preparatu i trybu życia kota. Koty wychodzące lub mające kontakt z innymi kotami powinny być dodatkowo szczepione przeciwko wściekliźnie oraz, po wcześniejszym badaniu, przeciwko białaczce kotów (FeLV) — to szczepienie szczególnie ważne dla kotów z dostępem na zewnątrz. Przed szczepieniem na białaczkę zaleca się test sprawdzający, czy kot nie jest już nosicielem. Kot powinien być zdrowy i odrobaczony przed każdym szczepieniem. Wszystkie zabiegi odnotowuje się w książeczce zdrowia, niezbędnej przy podróżach i pobytach w hotelach. Dokładny kalendarz, dobór szczepionek i częstotliwość dawek przypominających ustala lekarz weterynarii w zależności od tego, czy kot jest domowy, wychodzący, czy mieszka w grupie kotów. Regularne szczepienia to najtańsza i najskuteczniejsza forma ochrony przed chorobami, które często kończą się śmiercią młodych zwierząt.
Źródło: ogólne wytyczne wakcynologiczne