Szczepienia to podstawa profilaktyki zdrowotnej psa, bo chronią przed groźnymi, często śmiertelnymi chorobami zakaźnymi. Szczenię rodzi się z odpornością matczyną przekazaną z mlekiem (siarą), która z czasem zanika, dlatego pierwsze szczepienia wykonuje się w odpowiednim oknie wiekowym, gdy odporność matczyna już słabnie, a zwierzę jest jeszcze podatne. Typowy schemat zaczyna się około 6-8 tygodnia życia od szczepienia przeciwko chorobom takim jak nosówka, parwowiroza, zakaźne zapalenie wątroby i parainfluenza. Kolejne dawki podaje się co 3-4 tygodnie, zwykle do około 16 tygodnia, by uzupełnić odporność po zaniku przeciwciał matczynych. Szczepienie przeciw wściekliźnie wykonuje się zwykle około 12-16 tygodnia. W Polsce szczepienie psa przeciwko wściekliźnie jest obowiązkowe z mocy prawa i musi być powtarzane co roku (lub zgodnie z zaleceniem dla danej szczepionki) — brak ważnego szczepienia jest wykroczeniem. Po cyklu szczenięcym podaje się dawkę uzupełniającą po roku, a następnie dawki przypominające w odstępach zależnych od preparatu i zaleceń weterynarza (część szczepień co rok, część co kilka lat). Dodatkowo, w zależności od trybu życia psa, lekarz może zalecić szczepienia opcjonalne, na przykład przeciwko kaszlowi kennelowemu (ważne przed hotelem dla psów czy wystawami), leptospirozie czy boreliozie. Przed każdym szczepieniem pies powinien być zdrowy i odrobaczony, bo pasożyty osłabiają odpowiedź immunologiczną. Wszystkie szczepienia odnotowuje się w książeczce zdrowia, którą trzeba zachować — jest potrzebna przy podróżach, w hotelach dla zwierząt i u weterynarza. Dokładny kalendarz zawsze ustala lekarz, bo zależy od regionu, preparatów i indywidualnej sytuacji psa.
Źródło: ogólne wytyczne wakcynologiczne, przepisy o wściekliźnie