Kanarek to drobny ptak śpiewający, ceniony przede wszystkim za melodyjny śpiew samców, którego utrzymanie jest stosunkowo proste, ale ma swoją specyfikę. W przeciwieństwie do papug kanarki to ptaki, które więź z człowiekiem budują głównie przez śpiew i obecność, a nie przez fizyczny kontakt — rzadko dają się oswoić „na rękę” i nie należy ich do tego zmuszać. Najważniejsze dla dobrostanu kanarka jest zapewnienie mu przestrzeni do latania. Klatka powinna być szeroka i podłużna (a nie wysoka i wąska), bo kanarki latają w poziomie. Dla jednego ptaka minimum to około 60 cm długości, a im większa, tym lepiej. Wewnątrz umieszczamy żerdki o różnej grubości, rozmieszczone tak, by ptak mógł przelatywać między nimi, miski na pokarm i wodę oraz kąpielisko — kanarki uwielbiają się kąpać i robią to często. Żerdki najlepiej naturalne. Klatkę ustawiamy w jasnym, spokojnym miejscu bez przeciągów, z dala od kuchni (opary, teflon) i dymu. Śpiewają wyłącznie samce, a najpiękniej w okresie godowym i przy odpowiedniej długości dnia. Samotny samiec często śpiewa intensywniej, bo „nawołuje”, dlatego hodowcy ceniący śpiew często trzymają samce pojedynczo. Trzymanie pary lub grupy jest jednak korzystne dla dobrostanu, choć wtedy samce mogą śpiewać mniej i bywają wobec siebie konfliktowe — najlepiej w większej wolierze. Kanarki nie wymagają tak intensywnej interakcji jak papugi, ale potrzebują spokoju, czystości i regularnego rytmu. Higiena polega na codziennej wymianie wody (do picia i do kąpieli), czyszczeniu dna klatki i misek oraz regularnej pełnej dezynfekcji. Bardzo ważny jest właściwy rytm światła — kanarki reagują na długość dnia, która steruje śpiewem, pierzeniem i rozmnażaniem; sztuczne, długie oświetlenie nocą rozregulowuje ptaka. W okresie pierzenia (zwykle koniec lata) kanarek przestaje śpiewać i bywa osowiały — to naturalne, wymaga jedynie spokoju i dobrej, wzmocnionej diety.
Źródło: ogólna wiedza o utrzymaniu kanarków