Kaszel kennelowy, fachowo nazywany zakaźnym zapaleniem tchawicy i oskrzeli, to bardzo zaraźliwa choroba górnych dróg oddechowych psów. Nazwa pochodzi od miejsc, gdzie szerzy się najłatwiej — schronisk, hodowli, hoteli dla psów, wystaw czy psich przedszkoli, czyli wszędzie tam, gdzie wiele zwierząt przebywa blisko siebie. Chorobę wywołuje zespół patogenów, najczęściej bakteria Bordetella bronchiseptica w połączeniu z wirusami, takimi jak wirus parainfluenzy czy adenowirus. Najbardziej charakterystycznym objawem jest suchy, napadowy, szczekający kaszel, który u wielu psów kojarzy się z odruchem krztuszenia lub próbą zwymiotowania. Kaszel nasila się przy wysiłku, podekscytowaniu oraz ucisku na obrożę. Często towarzyszy mu odkrztuszanie pienistej śliny. W łagodnych przypadkach pies poza kaszlem zachowuje się normalnie — je, bawi się i ma dobry nastrój. W cięższych może pojawić się gorączka, apatia, ropny katar i przejście infekcji w zapalenie płuc. Diagnozę zwykle stawia się na podstawie wywiadu i typowego kaszlu, zwłaszcza gdy pies miał ostatnio kontakt z innymi zwierzętami. W cięższych przypadkach pomocne są zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej i badania mikrobiologiczne. Łagodne postacie często ustępują samoistnie w ciągu jednego do trzech tygodni. Leczenie obejmuje odpoczynek, leki przeciwkaszlowe, a w razie zakażenia bakteryjnego antybiotyki. Ważne jest zastąpienie obroży szelkami, by nie drażnić tchawicy. Do weterynarza warto się zgłosić, gdy kaszel utrzymuje się długo, nasila się, pojawia się gorączka, osowiałość lub trudności w oddychaniu — to sygnały możliwego zapalenia płuc. W profilaktyce pomagają szczepienia przeciwko Bordetelli i parainfluenzy, szczególnie zalecane psom często kontaktującym się z innymi zwierzętami.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób układu oddechowego psów