Koci katar to potoczna nazwa zespołu zakaźnych chorób górnych dróg oddechowych kotów, wywoływanych głównie przez herpeswirus kotów i kaliciwirus, często z udziałem bakterii. To bardzo częsta dolegliwość, szczególnie tam, gdzie wiele kotów przebywa razem, jak schroniska, hodowle czy domy z wieloma zwierzętami. Choroba rzadko bywa śmiertelna u dorosłych, zdrowych kotów, ale może być groźna dla kociąt, kotów starszych oraz z osłabioną odpornością. Zakażenie szerzy się drogą kropelkową oraz przez kontakt z wydzieliną z nosa i oczu, a także przez wspólne miski i przedmioty. Wiele kotów po przechorowaniu pozostaje nosicielami herpeswirusa, który może się uaktywniać w sytuacjach stresowych. Typowe objawy to kichanie, wodnista lub ropna wydzielina z nosa i oczu, zapalenie spojówek, ślinotok, gorączka, apatia i utrata apetytu. Kaliciwirus często powoduje dodatkowo bolesne owrzodzenia jamy ustnej i języka, przez co kot nie chce jeść. Zatkany nos i brak węchu pogłębiają niechęć do jedzenia. Diagnozę zwykle stawia się na podstawie typowych objawów, a w razie potrzeby wykonuje się badania wymazów wykrywające konkretne patogeny. Leczenie jest głównie objawowe i podtrzymujące: nawadnianie, oczyszczanie nosa i oczu, zachęcanie do jedzenia, antybiotyki przy zakażeniu bakteryjnym oraz leki przeciwwirusowe w cięższych przypadkach herpeswirusa. Do weterynarza należy się zgłosić, gdy kot nie je, jest osowiały, ma wysoką gorączkę, ropną wydzielinę lub gdy choruje kocię albo kot starszy — odwodnienie i głodówka są szczególnie niebezpieczne. W profilaktyce kluczowe są szczepienia, ograniczanie stresu, dobra higiena, izolacja chorych kotów oraz unikanie przegęszczenia w domach wielokotowych.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób układu oddechowego kotów