Najczęstszym i najgroźniejszym mitem o królikach miniaturowych jest przekonanie, że można je trzymać całe życie w niewielkiej klatce. Królik to zwierzę o ogromnej potrzebie ruchu, które w naturze przebiega kilometry — zamknięcie go w klatce na stałe prowadzi do otyłości, problemów z kręgosłupem, apatii i zaburzeń behawioralnych. Współczesny standard to trzymanie królika swobodnie w pokoju lub mieszkaniu (tzw. free roam), ewentualnie w dużym kojcu z całodobowym dostępem do przestrzeni do biegania. Sama „klatka” pełni rolę bazy z kuwetą i jedzeniem, a nie więzienia. Minimalna przestrzeń to kilka metrów kwadratowych aktywnego wybiegu, dostępnego przez większą część doby. Króliki świetnie uczą się korzystać z kuwety wypełnionej ściółką pelletową (np. drzewną) z warstwą siana — króliki lubią jeść siano podczas wypróżniania. Podłoże mieszkania warto zabezpieczyć przed śliskością (matami) i „upro-króliczyć” przestrzeń: schować kable (uwielbiają je gryźć!), rośliny doniczkowe (wiele jest trujących) i cenne przedmioty. Króliki miniaturowe, mimo niewielkich rozmiarów, mają takie same potrzeby jak duże — to nie zabawki ani zwierzęta „dla małych dzieci do noszenia”. Nie lubią być podnoszone (instynkt zwierzęcia-ofiary), za to chętnie przebywają na podłodze przy człowieku. Wymagają wzbogacenia środowiska: tunele, kartonowe domki, zabawki do gryzienia, kopanie w skrzyni z bezpiecznym podłożem, gałązki drzew owocowych. Optymalna temperatura to 15–21°C — króliki źle znoszą upały (powyżej 25°C grozi udar), za to dobrze radzą sobie z chłodem. Trzymanie na stałe na zewnątrz w polskim klimacie jest możliwe, ale wymaga ocieplonego, bezpiecznego i zacienionego domku oraz ochrony przed drapieżnikami. Prawidłowo utrzymywany królik dożywa 8–12 lat, dlatego to decyzja na długie lata, a nie chwilowy kaprys.
Źródło: ogólna wiedza o utrzymaniu królików domowych