Kwarantanna to procedura, którą każdy odpowiedzialny terrarysta powinien stosować przy wprowadzaniu nowego zwierzęcia do swojej hodowli, a której zaniedbanie potrafi zniszczyć cały, latami budowany zwierzostan. Idea jest prosta: nowo nabyty gad, zanim trafi w pobliże dotychczasowych zwierząt, przez pewien czas przebywa w osobnym, prostym pomieszczeniu kwarantannowym, gdzie można go obserwować pod kątem chorób i pasożytów, które mogłyby się przenieść na pozostałe osobniki. Okres kwarantanny wynosi zwykle od kilku tygodni do nawet kilku miesięcy, w zależności od gatunku i ryzyka. Terrarium kwarantannowe powinno być maksymalnie uproszczone - bez ozdobnego podłoża, z papierowym lub ręcznikowym wyłożeniem dna, prostymi kryjówkami i naczyniem na wodę - tak, by łatwo było je czyścić, dezynfekować i obserwować odchody oraz ślady chorób. Higiena jest absolutna: do kwarantanny używa się osobnego sprzętu, a zwierzęta z kwarantanny obsługuje się zawsze na końcu, po dotychczasowych, by nie przenosić patogenów na rękach. W trakcie kwarantanny obserwuje się apetyt, zachowanie, jakość odchodów, oddychanie, stan skóry i jamy ustnej, a często wykonuje się badanie kału na pasożyty u weterynarza. Do najczęstszych chorób gadów należy choroba metaboliczna kości (MBD), wynikająca z niedoboru wapnia, witaminy D3 lub UVB, objawiająca się deformacjami i łamliwością kości. Bardzo częste są infekcje dróg oddechowych, objawiające się świszczącym oddechem, wydzieliną z nozdrzy, otwieraniem pyska i bańkami śliny - zwykle wynikają z przebywania w zbyt zimnym lub wilgotnym środowisku. Powszechnym problemem są pasożyty zewnętrzne, zwłaszcza roztocza u węży, widoczne jako drobne ruchliwe punkty, oraz pasożyty wewnętrzne, takie jak nicienie czy pierwotniaki, wykrywane w badaniu kału. Problemy z wylinką (dysecdysis) pojawiają się przy zbyt niskiej wilgotności i objawiają się płatami zaschniętej skóry, szczególnie groźnymi na palcach i końcu ogona, gdzie zaciskający się naskórek może odciąć ukrwienie. U jaszczurek i węży spotyka się też infekcje jamy ustnej (stomatitis), ropnie, oparzenia od źle zabezpieczonych źródeł ciepła oraz zatrzymanie jaj u samic (dystocia), które jest stanem zagrożenia życia. Pasożyty i infekcje skóry oraz skorupy częste są u żółwi wodnych przy złej jakości wody. Kluczem do zdrowia jest profilaktyka: prawidłowe warunki, czystość, właściwa dieta i suplementacja oraz szybkie reagowanie na pierwsze niepokojące objawy. Gady słyną z maskowania chorób niemal do ostatniej chwili - to mechanizm obronny przed drapieżnikami - dlatego nawet subtelne zmiany apetytu czy zachowania należy traktować poważnie. W razie wątpliwości zawsze konsultuje się weterynarza specjalizującego się w gadach, bo leczenie na własną rękę często wyrządza więcej szkody niż pożytku.
Źródło: weterynaria egzotyczna, literatura herpetologiczna, praktyka hodowlana, własna wiedza