Wprowadzanie gryzoni do wspólnego życia bywa trudne, bo wiele z nich jest terytorialnych, a źle przeprowadzone łączenie kończy się walkami, ranami, a nawet śmiercią. Pierwsza, fundamentalna zasada brzmi: poznaj naturę gatunku. Część gryzoni to samotnicy, których nie wolno łączyć w dorosłości — przede wszystkim chomik syryjski, który zaciekle broni terytorium i dwa dorosłe osobniki w klatce zawsze będą walczyć. Inne gatunki są wybitnie stadne i cierpią w samotności — szczury, degu, koszatniczki, myszoskoczki czy świnki morskie powinny żyć w towarzystwie. Druga zasada to dobór płci i wieku: najłatwiej i najbezpieczniej łączyć młode rodzeństwo tej samej płci, wychowywane razem od początku. Łączenie obcych dorosłych osobników wymaga ostrożnej procedury. Trzecia zasada to neutralny teren — nigdy nie wpuszcza się nowego osobnika do klatki rezydenta, bo zostanie potraktowany jak intruz. Łączenie przeprowadza się na terenie neutralnym, którego żadne ze zwierząt nie uważa za swoje, po uprzednim dokładnym wymyciu klatki i przemieszaniu wyposażenia, by zatrzeć stary zapach. Czwarta zasada to stopniowość. Sprawdzoną metodą jest najpierw trzymanie zwierząt w osobnych klatkach obok siebie, by przyzwyczaiły się do swojego zapachu i widoku. Następnie stosuje się wymianę zapachów (np. zamianę elementów wyposażenia lub podłoża między klatkami). Kolejnym krokiem są krótkie, nadzorowane spotkania na neutralnym terenie, stopniowo wydłużane. U szczurów popularna jest metoda stopniowego łączenia od neutralnej, pustej przestrzeni, przez coraz bardziej wyposażone, aż po wspólną, gruntownie wyczyszczoną klatkę. Piąta zasada to czujna obserwacja mowy ciała. Normalne, akceptowalne zachowania przy ustalaniu hierarchii to obwąchiwanie, lekkie napieranie, dosiadanie i popiskiwanie. Sygnały alarmowe wymagające natychmiastowej interwencji to nastroszenie, boczne ustawianie ciała, kłębienie się w kłębek z piskiem, zaciśnięte sploty z gryzieniem i rany krwawe. Przy poważnej walce rozdziela się zwierzęta, nigdy gołymi rękami — używa się rękawicy, grubego materiału lub przedmiotu, by uniknąć pokąsania. Szósta zasada to cierpliwość: łączenie może trwać dni, a u trudnych osobników tygodnie, i nie zawsze się udaje — niektóre pary zwyczajnie się nie tolerują. Po udanym połączeniu warto zapewnić wystarczająco dużą klatkę z wieloma kryjówkami, miskami i poidełkami, by ograniczyć rywalizację o zasoby. Pamiętajmy też, że samce wielu gatunków są bardziej konfliktowe niż samice, a kastracja samca bywa rozwiązaniem ułatwiającym współżycie. Dobrze dobrana, zgodna grupa daje gryzoniom poczucie bezpieczeństwa i jest jednym z najważniejszych elementów ich dobrostanu.
Źródło: opracowanie własne na podstawie wiedzy o behawiorze i socjalizacji małych ssaków