Mokry ogon (ang. wet tail, proliferacyjne zapalenie jelit) to jedna z najczęstszych i najgroźniejszych chorób chomików, zwłaszcza młodych chomików syryjskich tuż po zakupie i odstawieniu od matki. Bezpośrednią przyczyną jest najczęściej zachwianie równowagi flory bakteryjnej jelit i namnożenie bakterii (m.in. Lawsonia intracellularis), wywołane silnym stresem — transportem, zmianą środowiska, nieodpowiednią dietą, brudną klatką czy przegęszczeniem. Choroba przebiega gwałtownie i bez szybkiej reakcji często kończy się śmiercią w ciągu 1-2 dni. Nazwa pochodzi od najbardziej widocznego objawu: okolica ogona i zad chomika są stale mokre i zabrudzone wodnistą, cuchnącą biegunką, czasem z domieszką krwi. Towarzyszą temu: nastroszona, matowa sierść, zgarbiona postawa, apatia, brak apetytu, gwałtowne odwodnienie i chudnięcie, czasem agresja lub piszczenie z bólu brzucha, zapadnięte oczy. Diagnoza opiera się na charakterystycznym obrazie i wywiadzie (młody, niedawno kupiony, zestresowany chomik). Leczenie wymaga pilnej wizyty u weterynarza, bo czas jest krytyczny: stosuje się antybiotyki, nawadnianie (płynoterapia jest często ratująca życie), leki przeciwbiegunkowe i wspomagające, czasem probiotyki, oraz utrzymanie chomika w cieple i spokoju. Mimo leczenia śmiertelność bywa wysoka. Profilaktyka jest najważniejsza: ograniczanie stresu (spokojny transport, kilka dni adaptacji bez nadmiernego brania na ręce po przyniesieniu do domu), czysta i sucha klatka, świeża woda, odpowiednia dieta bez nadmiaru soczystych warzyw u młodych, unikanie nagłych zmian pokarmu i niełączenie wielu zwierząt na małej przestrzeni. Szybka reakcja na pierwsze objawy ratuje życie.
Źródło: Ogólna wiedza weterynaryjna o chorobach chomików