Myszoskoczki mongolskie (suwaki) różnią się od chomików jedną fundamentalną cechą: są to zwierzęta wybitnie stadne i nigdy nie powinny być trzymane samotnie. Pojedynczy myszoskoczek cierpi z samotności, popada w apatię i choruje. Najlepszym rozwiązaniem jest para tej samej płci (rodzeństwo z jednego miotu) lub para rozpłodowa, jeśli planujemy potomstwo. Łączenie obcych dorosłych osobników jest trudne i wymaga tzw. metody akwariowej z przegrodą. Suwaki to mistrzowie kopania, dlatego klasyczna klatka kratowa się nie sprawdza — ściółka jest wyrzucana na zewnątrz, a zwierzęta nie mogą drążyć stabilnych tuneli. Najlepszym domem jest duże terrarium szklane (tzw. gerbilarium) o powierzchni dna minimum 100 x 40 cm dla pary, z wysoką warstwą ściółki — minimum 20–30 cm. Mieszanka wiórów z sianem i niewielką ilością bibuły pozwala budować trwałe korytarze. Górę można domknąć siatkową pokrywą dla wentylacji i ochrony przed ucieczką. Wyposażenie obejmuje: domki i kryjówki, koło o pełnej bieżni (min. 20 cm), gałązki do gryzienia, kącik z piaskiem do kąpieli (suwaki uwielbiają się w nim tarzać) oraz dużo materiału do drążenia i gniazdowania. Myszoskoczki niemal nie piją dużo wody, bo pochodzą ze stepów, ale poidło z czystą wodą musi być zawsze dostępne. Co istotne — suwaki niemal nie mają zapachu i wydalają bardzo mało moczu, więc terrarium długo pozostaje świeże; pełne sprzątanie wystarcza raz na kilka tygodni. Suwaki są aktywne zarówno w dzień, jak i w nocy (w cyklach), co czyni je przyjemnymi towarzyszami dla obserwatora. Szybko się oswajają i rzadko gryzą, choć są bardzo szybkie i zwinne, więc kontakt najlepiej prowadzić nisko nad podłożem lub w zamkniętym, bezpiecznym kojcu. Uwaga na ogon — nigdy nie chwytamy myszoskoczka za ogon, bo skóra na nim może się zsunąć (autotomia), powodując trwałe okaleczenie.
Źródło: ogólna wiedza o suwakach mongolskich