Nadczynność tarczycy to jedna z najczęstszych chorób hormonalnych starszych kotów. Polega na nadmiernej produkcji hormonów tarczycy, najczęściej w wyniku łagodnego rozrostu gruczołu. Hormony tarczycy regulują tempo przemiany materii, więc ich nadmiar powoduje, że organizm kota pracuje na przyspieszonych obrotach, co z czasem obciąża serce, nerki i inne narządy. Choroba dotyczy głównie kotów po dziesiątym roku życia. Objawy bywają zaskakujące, bo kot z nadczynnością często ma wilczy apetyt, a mimo to wyraźnie chudnie. Typowe są też wzmożone pragnienie i oddawanie moczu, nadpobudliwość, niepokój, nadmierna ruchliwość lub drażliwość, przyspieszone bicie serca, wymioty, biegunka oraz zaniedbana, matowa, zmierzwiona sierść. U niektórych kotów występuje natomiast apatia i osłabienie. Nieleczona choroba prowadzi do nadciśnienia oraz poważnych problemów z sercem. Diagnozę stawia się na podstawie objawów oraz badania krwi wykazującego podwyższony poziom hormonów tarczycy. Często wykonuje się też pełny panel badań, by ocenić serce, nerki i ciśnienie, bo nadczynność może maskować inne schorzenia. Leczenie ma kilka możliwości. Najczęściej stosuje się leki hamujące produkcję hormonów, podawane przewlekle, oraz specjalną dietę o ograniczonej zawartości jodu. Dostępne są również metody trwałe, jak chirurgiczne usunięcie zmienionego gruczołu czy leczenie jodem promieniotwórczym w wyspecjalizowanych ośrodkach. Do weterynarza należy się zgłosić, gdy starszy kot chudnie mimo dobrego lub wzmożonego apetytu, dużo pije, jest nadpobudliwy lub ma zaniedbaną sierść. Warto też u kotów seniorów wykonywać okresowe badania krwi. Profilaktyka jest ograniczona, dlatego najważniejsze są regularne kontrole zdrowia starszych kotów, pozwalające wykryć chorobę wcześnie i rozpocząć leczenie, zanim dojdzie do powikłań sercowych i nerkowych.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób hormonalnych kotów