Nauka czystości to jeden z pierwszych etapów wspólnego życia z młodym zwierzęciem i wymaga przede wszystkim cierpliwości, konsekwencji i zrozumienia ograniczeń fizjologicznych młodego organizmu. Mały szczeniak nie kontroluje pęcherza tak jak dorosły pies i musi się załatwiać często, dlatego kluczem jest przewidywanie momentów, w których będzie potrzebował, oraz nagradzanie sukcesów, a nie karanie wpadek. U szczeniaka najważniejsze jest częste wychodzenie na zewnątrz: zaraz po przebudzeniu, po jedzeniu, po zabawie i mniej więcej co 2-3 godziny, a małe szczenięta jeszcze częściej. Gdy pies załatwi się na dworze, należy go natychmiast pochwalić i nagrodzić, by skojarzył właściwe miejsce z czymś dobrym. Wpadki w domu są nieuniknione na początku — nie wolno karać psa po fakcie, bo nie zrozumie, za co; karanie uczy go jedynie chować się z potrzebami. Miejsce wypadku należy dokładnie umyć preparatem usuwającym zapach (nie amoniakalnym), by pies nie wracał w to samo miejsce. U kociaka nauka czystości jest zwykle prostsza, bo korzystanie z kuwety to dla kotów instynkt — najczęściej uczą się tego od matki. Wystarczy zapewnić odpowiednią, czystą kuwetę z odpowiednim żwirkiem, ustawioną w cichym, łatwo dostępnym miejscu z dala od jedzenia, i pokazać ją kociakowi. Liczba kuwet powinna odpowiadać liczbie kotów plus jedna. Jeśli kot przestaje korzystać z kuwety, prawie nigdy nie jest to złośliwość — przyczyną bywa brudna kuweta, nieodpowiedni żwirek, zła lokalizacja, stres lub problem zdrowotny (np. infekcja dróg moczowych, bardzo bolesna i wymagająca pilnej wizyty u weterynarza). Zarówno u psów, jak i kotów regularność, spokój i nagradzanie dają najlepsze efekty, a nagłe pogorszenie czystości u dorosłego, dotąd czystego zwierzęcia zawsze warto skonsultować z lekarzem.
Źródło: ogólna wiedza behawioralna