Niedoczynność tarczycy to częsta choroba hormonalna psów, polegająca na niedoborze hormonów tarczycy. Najczęściej wynika z postępującego niszczenia gruczołu tarczowego przez procesy zapalne lub zanikowe. Hormony tarczycy regulują tempo przemiany materii, więc ich niedobór powoduje ogólne spowolnienie pracy organizmu, odbijające się na skórze, sierści, masie ciała, kondycji i nastroju psa. Choroba dotyczy zwykle psów w wieku średnim, częściej ras średnich i dużych. Objawy rozwijają się powoli i bywają mylone z naturalnym starzeniem. Typowe jest przybieranie na wadze mimo niezmienionej diety, spadek energii, senność, niechęć do ruchu i gorsza tolerancja zimna. Bardzo charakterystyczne są zmiany skórne i włosowe: matowa, przerzedzona, łatwo wypadająca sierść, symetryczne wyłysienia, sucha lub łuszcząca się skóra, jej ciemnienie oraz skłonność do nawracających infekcji skóry i uszu. U części psów pojawia się też smutny wyraz pyska wynikający z obrzęku skóry. Diagnozę stawia się na podstawie objawów oraz badań krwi oceniających poziom hormonów tarczycy, niekiedy uzupełnianych dodatkowymi oznaczeniami, by potwierdzić rozpoznanie i wykluczyć wpływ innych chorób. Leczenie jest stosunkowo proste i bardzo skuteczne: polega na codziennym, dożywotnim podawaniu syntetycznego hormonu tarczycy w odpowiednio dobranej dawce, kontrolowanej okresowymi badaniami krwi. Po rozpoczęciu terapii większość objawów stopniowo ustępuje, a pies odzyskuje energię i kondycję. Do weterynarza warto się zgłosić, gdy pies bez wyraźnej przyczyny tyje, staje się ospały, ma problemy ze skórą i sierścią lub gorzej znosi chłód. Wiele osób błędnie przypisuje te zmiany wiekowi. Profilaktyka jest ograniczona, ale regularne badania kontrolne pozwalają wcześnie wykryć chorobę i szybko wdrożyć skuteczne leczenie.
Źródło: ogólne materiały weterynaryjne dotyczące chorób hormonalnych psów