Niedrożność przewodu pokarmowego oraz uporczywe zaparcia to groźne stany u gadów, mogące prowadzić do śmierci, jeśli nie zostaną w porę rozpoznane i leczone. Najczęstszą i bardzo charakterystyczną dla gadów przyczyną jest połknięcie niejadalnego podłoża (impakcja) — piasku, żwiru, kory czy kamyków, które gad zjada przypadkiem podczas chwytania pokarmu lub celowo. Zalegający materiał zatyka jelita. Inne przyczyny to: odwodnienie i zbyt niska temperatura w terrarium (gady to zwierzęta zmiennocieplne — w zbyt chłodnym otoczeniu trawienie i perystaltyka niemal zamierają), zbyt duża lub niestrawna zdobycz, ciała obce, pasożyty, guzy, a u samic zatrzymanie jaj (dystocja) imitujące niedrożność. Objawy obejmują: brak wypróżnień przez długi czas, brak apetytu, wzdęcie i twarde, powiększone powłoki brzuszne, apatię, wysiłkowe, bezskuteczne próby defekacji, osłabienie, czasem wymioty. Diagnoza opiera się na wywiadzie (rodzaj podłoża, temperatura), badaniu palpacyjnym oraz RTG i USG, które uwidaczniają zalegające podłoże, ciała obce lub jaja. Leczenie zależy od przyczyny i ciężkości: zaczyna się zwykle zachowawczo — od korekty temperatury (zapewnienie właściwego ciepła pobudza pasaż), intensywnego nawadniania (kąpiele w ciepłej wodzie, płynoterapia), środków poślizgowych i delikatnych masaży; w cięższych przypadkach, gdy zachowawcze metody zawodzą lub zalega twarde podłoże, konieczna jest interwencja chirurgiczna. Profilaktyka jest bardzo skuteczna: rezygnacja z drobnego, sypkiego podłoża u gatunków skłonnych do jego połykania (stosowanie bezpiecznych mat, kafli lub karmienie poza podłożem), utrzymanie właściwej temperatury i nawodnienia, dostosowanie wielkości pokarmu do zwierzęcia, odrobaczanie oraz regularna obserwacja wypróżnień.
Źródło: Ogólna wiedza weterynaryjna o chorobach gadów